ยิ่งในสมัยโบราณแล้ว ย่อมถือเป็นคำต้องห้ามยิ่งกว่าแต่หลินถิงกลับคิดอีกแบบ นางอยากให้ต้วนซินหนิงคุ้นชินเสียแต่เนิ่นๆ ต่อให้นางไม่อาจเอ่ยบอกนางถึงเรื่องการฟื้นคืนหลังความตาย ก็ยังอยากถือโอกาสสนทนาเกี่ยวกับความตายบ้าง เพื่อไม่ให้วันข้างหน้าตกใจจนเกินควรจือหลานที่นั่งอยู่ด้วยเห็นด้วยกับคุณหนูของตน จึงรีบส่ายหน้าเบาๆ “คุณหนูสามกล่าวถูกแล้วเจ้าค่ะ ฮูหยินรองโปรดอย่าเอ่ยถ้อยคำเช่นนั้นอีก” จากนั้นก็หันไปปลอบต้วนซินหนิงต่อ “คุณหนู ความฝันกับความจริงมักตรงกันข้าม ฮูหยินรองต้องปลอดภัยแน่นอนเจ้าค่ะ”หลินถิงค่อยๆ ดึงมือน้อยของต้วนซินหนิงออก แล้วเอ่ยเบาๆ “ความเป็นความตายล้วนขึ้นอยู่กับชะตาสวรรค์อย่าได้ยึดติดให้มากนัก”แม้กล่าวเช่นนั้น แต่ในใจจริงๆ นางรักชีวิตของตนเองยิ่ง เพียงหวังว่าเมื่อวันนั้นมาถึง เด็กน้อยจะได้ไม่ต้องเศร้าโศกจนเกินควรเท่านั้นทว่าต้วนซินหนิงยังไม่อาจคลายใจจากฝันร้าย ยังคงกำมือหลินถิงไว้แน่นไม่ยอมปล่อย หลินถิงจึงเอ่ยเสียงนุ่ม“ในฝัน เจ้าฝันว่าข้าตายอย่างไร บอกข้าได้หรือไม่?”แต่ต้วนซินหนิงกลับส่ายหน้าสุดแรง มิยอมเอ่ยแม้ครึ่งคำ เห็นดังนั้นหลินถิงจึงไม่บีบคั้น เพียงลูบมือนางเบาๆ“ไม่เป็นไร รอเจ้าพร้อมเมื่อใด ค่อยบอกข้าก็ได้”ก่อนฟ้าจะมืด ขบวนรถม้ามาถึงโรงเตี๊ยมพักม้าริมทาง หลินถิงก้าวลงจากรถม้าเป็นคนแรกเพียงก้าวเท้าลงมาก็เห็นต้วนหลิงยืนรออยู่เบื้องหน้า สายฝนซัดกระหน่ำลงมาเป็นม่านหนาทึบ
