ปล่อยให้เขาเช็ดโดยไม่ขัดขืนในฤดูหนาวเช่นนี้ นางมีเหงื่อออกได้ ย่อมเห็นได้ชัดว่าเหน็ดเหนื่อยเพียงใด“ใต้หล้าเพียงรับสั่งให้องครักษ์เสื้อแพรกลับไปเท่านั้นหรือ?” หลินถิงถามเสียงแผ่วต้วนหลิงทอดสายตามองใบหน้านาง “ไม่ ยังมีคนของตงฉ่างร่วมด้วย”เมื่อเอ่ยถึงตงฉ่าง ก็เท่ากับว่าต้าเสวี่ยหนีต้องกลับไปด้วย ทว่าไม่ใช่สิ่งที่หลินถิงกังวล สิ่งที่นางห่วงคือองค์รัชทายาทจะเสด็จกลับด้วยหรือไม่ เพราะจินอันไจ้บัดนี้ฟื้นวรยุทธ์แล้ว เกรงว่ายังคิดหมายเอาชีวิตรัชทายาทหากฮ่องเต้ทรงโปรดให้รัชทายาทกลับพร้อมขบวน ย่อมต้องมอบหมายให้กององครักษ์เสื้อแพรถวายการอารักขาหากต้วนหลิงคุ้มกันไม่สำเร็จ อย่างเบาก็ต้องรับโทษ อย่างหนักเกรงว่าชีวิตของเขาจะพลอยติดร่างแหไปด้วยหากคุ้มกันได้สำเร็จ ก็เท่ากับว่าจินอันไจ้ต้องพลาดท่าอีก และทุกครั้งที่ลอบสังหารพลาด เขามักบาดเจ็บสาหัสหนักหนากว่าครั้งก่อน อีกทั้งไม่ใช่ว่าทุกครั้งจะโชคดีหนีรอด หากพลาดก็อาจสิ้นชีพได้หลินถิงไม่อยากเห็นภาพนั้น จึงเอ่ยถามเบาๆ “แล้วองค์รัชทายาทเล่า ยังพำนักอยู่ที่อันเฉิงหรือไม่?”บัดนี้กองทัพของโหวซื่อันยังคงพ่ายแพ้ต่อกองทัพสกุลเซี่ยไม่หยุด หากรัชทายาทยังอยู่ที่นี่ ยิ่งเป็นการเสี่ยงภัยนางเกรงว่าฮ่องเต้จะต้องมีรับสั่งเรียกกลับเมืองหลวงแน่ต้วนหลิงนำผ้าชุบน้ำอีกครั้ง บิดให้หมาด แล้วเช็ดหน้านางต่อ “รัชทายาทจะเสด็จกลับพร้อมเรา หลังจากนี้สองวัน”สิ่งที่หลินถิงกังวลก็เกิ
