ดขึ้นจริง นางถามทันที “รัชทายาทจะกลับไปกับพวกเราหรือ?”เขาเพียงพยักหน้ารับเบาๆ หลินถิงรีบยันกายลุกขึ้นนั่งขัดสมาธิ “เหตุใดรัชทายาทมิกลับไปพร้อมตงฉ่าง?”ต้วนหลิงวางผ้าลงบนขอบอ่างน้ำ ปลายนิ้วยังมีหยดน้ำเกาะ ร่วงลงในอ่างดังติ๋งๆ น้ำกระเซ็นขึ้นเล็กน้อย“ก็กลับพร้อมกันนั่นแหละ”องครักษ์เสื้อแพรกับตงฉ่าง ล้วนร่วมอารักขาองค์รัชทายาททั้งสิ้น หลินถิงยิ่งหวาดหวั่น เพราะรัชทายาทยังมีองครักษ์ลับของตนเองอีกมาก ครานั้นเพียงรับมือกับองครักษ์ลับ จินอันไจ้ก็เกือบเอาชีวิตไม่รอด หากครานี้ต้องเผชิญทั้งองครักษ์เสื้อแพรและตงฉ่างพร้อมกัน เกรงว่าจะไร้หนทางหลุดรอดโดยสิ้นเชิงนางได้แต่ภาวนา ขออย่าให้จินอันไจ้ก่อเรื่องระหว่างทางกลับเมืองหลวงเลย หากเป็นเช่นนั้น นางไม่อยากต้องไปเก็บศพเขาต้วนหลิงสัมผัสได้ถึงอารมณ์ของหลินถิงที่เปลี่ยนไป จึงหันมองนางเนิ่นนาน ก่อนเช็ดมือให้แห้ง พลางเอ่ยถาม“เจ้ากำลังกังวลสิ่งใดกันแน่?”หลินถิงใจลอย ตอบเพียงเสียงแผ่ว “ข้ากังวลว่า ระหว่างทางกลับเมืองหลวง…อาจเกิดเหตุไม่คาดฝันขึ้น”ต้วนหลิงก้าวไปยืนริมหน้าต่าง แหวกม่านลูกปัดที่ห้อยระย้าออกเบาๆ “เมื่อมีทั้งกององครักษ์เสื้อแพรและตงฉ่างร่วมอารักขา จะมีสิ่งใดผิดพลาดได้เล่า”ยังไม่ทันให้หลินถิงเอ่ยตอบ เขากลับถามต่อทันที “เจ้าคิดกังวลว่าคุณชายจินจะลอบสังหารรัชทายาทระหว่างทางหรือ?”นับจากวันนั้นจนถึงบัดนี้ เขาจึงเอ่ยถึงเหตุลอบสังหารรัชทายาทขึ้นอีกครั้
