ง และครานี้ หลินถิงไม่ปิดบังอีกต่อไปหากกล่าวออกมาตรงๆ ว่าเป็นฝีมือของจินอันไจ้นางเม้มริมฝีปากครู่หนึ่ง ก่อนตอบอย่างตรงไปตรงมา “ท่านคาดเดาถูกแล้ว ข้ากังวลเรื่องนี้จริง”ต้วนหลิงทอดตามองออกไปนอกหน้าต่าง “คุณชายจินเพราะเหตุใดจึงหมายเอาชีวิตรัชทายาทเล่า? เป็นผู้ใดลอบว่าจ้าง หรือว่าเป็นเขาเองที่อยากฆ่า?”หลินถิงหยิบขนมท้อซูขึ้นมากินสองสามคำ ก่อนเอื้อนเอ่ยอย่างหนักแน่น “เป็นเขาเองที่ต้องการฆ่า”มือต้วนหลิงที่ยังจับม่านอยู่พลันคลายออก เสียงลูกปัดกระทบกันดังกรุ๋งกริ๋งก้องอยู่ในลานเงียบสงัด“คุณชายจินมีแค้นกับรัชทายาทกระนั้นหรือ?”หากมิใช่เพราะรับจ้าง เช่นนั้นก็มีเพียงความแค้นลึกที่ทำให้เขายอมเสี่ยงชีวิต ลอบสังหารรัชทายาทโดยไม่เสียดายตนเองหลินถิงกินขนมจนหมด แล้วรินชาใส่ถ้วยจิบพลางเอ่ยตอบ “ใช่ เขามีความแค้นกับรัชทายาท”ความแค้นนี้หาได้เกี่ยวกับอดีตราชวงศ์ที่ถูกต้าเหยียนล้มล้างไม่ แม้หลินถิงจะยอมรับว่ามีความแค้นอยู่ แต่ต้วนหลิงก็มิอาจโยงไปถึงเรื่องราชวงศ์เก่าได้ต้วนหลิงถามต่อ “แล้วเป็นความแค้นเช่นใด?”หลินถิงหมุนถ้วยชาในมือ ครุ่นคิดครู่หนึ่งก่อนตอบ “รัชทายาทติดหนี้ชีวิตเขาหนึ่งครั้ง”ต้วนหลิงเอ่ยช้าๆ “ตั้งแต่ยังเป็นเพียงองค์ชาย รัชทายาทก็มักระวังตน ครั้นได้เป็นรัชทายาท ยิ่งระวังไม่กล้าพลาดแม้เพียงเล็กน้อย ไม่กล้าใช้อำนาจกดขี่ผู้อื่นจนกลายเป็นข้อครหา”แต่หลินถิงกลับเชื่อมั่นในคำของจินอันไจ้ “ถึงเขาจะระ
