ก็มียาพิษสามส่วน หากใช้มากเข้าย่อมบั่นทอนร่างกาย ดังนั้นต่อไปเรามิสมควรใช้ยากระตุ้นราคะอีก”ถึงแม้ผู้ที่เสี่ยงมิใช่นาง แต่หากเขาร่างกายอ่อนแอ สุดท้ายก็ต้องเป็นนางที่เหนื่อยลำบากไปด้วยต้วนหลิงพับผ้าเช็ดมือเก็บอย่างเรียบร้อย ก่อนเอ่ยรับคำ “ดี เช่นนั้นจากนี้ไป เรามิใช้ยากระตุ้นราคะอีก”คำพูดนั้นทำให้หลินถิงถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก***เมื่อหลินถิงมาถึงเรือนของต้วนซินหนิง ก็เห็นนางนั่งอยู่บนตั่ง กำลังฝืนดื่มยาบำรุงครรภ์ ต้วนซินหนิงเป็นคนที่ทั้งกลัวเจ็บและเกลียดความขม ทุกครั้งที่ต้องดื่มยา มักทำหน้าบิดเบี้ยวจนแทบทนไม่ไหว พอดื่มหมดก็มักรีบหยิบขนมหวานมาล้างปาก หาไม่แล้วก็มักพาลอาเจียนออกมาหลินถิงเห็นว่านางใกล้จะดื่มหมดแล้ว จึงก้าวผ่านจือหลานเข้าไป พอต้วนซินหนิงวางถ้วยยาลง นางก็ยื่นผลไม้เชื่อมส่งเข้าปากให้อย่างรวดเร็วความหวานซึมซาบแทนที่ความขมในปาก ต้วนซินหนิงเงยหน้าขึ้นจึงเห็นว่าเป็นหลินถิง วันนี้นางเองก็ว่างเปล่าไร้สิ่งให้ทำ แต่เมื่อรู้ว่าหลินถิงจะออกไปกับต้วนหลิงเพื่อพบคุณชายจิน นางจึงยอมอยู่อย่างสงบในเรือน หาไม่แล้วคงหาเรื่องตามไปก่อกวนตามนิสัยเดิมนางย่อมรู้ดีว่าพวกเขามีธุระต้องพบคนรู้จัก ตนมิอาจตามไปได้ หลินถิงเคยเอ่ยว่าจะหาโอกาสแนะนำให้นางรู้จักคุณชายผู้นั้น แต่แน่นอนว่าวันนี้มิใช่กาลอันเหมาะสม การพบกันครานี้ย่อมมีเรื่องที่ต้องสนทนาเป็นพิเศษ“เล่ออวิ๋น เจ้ากลับมาตั้งแต่เมื่อใดกัน?” ต้วนซิ
