นหนิงกลืนขนมหวานลงคอแล้วเอ่ยถามด้วยรอยยิ้มหลินถิงนั่งลงบนม้านั่งข้างตั่ง ตั้งใจจะยื่นมือไปเกลี่ยปลายจมูกของนาง แต่พอรู้ว่ามือของตนเย็นเฉียบจึงชักกลับมา “เพิ่งกลับมาไม่นาน กลับมาก็รีบมาหาเจ้าเลย… ซาบซึ้งหรือไม่?”ต้วนซินหนิงหันไปขอเตาอุ่นมือจากจือหลาน แล้วยื่นมาให้นาง “วันนี้หนาวกว่าวันวาน เจ้ารับไปอุ่นมือเถิด”หลินถิงรับมาแนบไว้ แล้วยังไม่วายหยอก “เจ้ายังไม่ได้ตอบ ข้ากลับมา เจ้าซาบซึ้งหรือไม่?”ต้วนซินหนิงยิ้มบาง “ซาบซึ้งสิ”หลินถิงกอดเตาอุ่นมือแนบอก พลางครุ่นคิด ก่อนเอ่ยเสียงจริงจัง “วันนี้ข้าได้พบกับเซี่ยซื่อจื่อ”เพียงได้ยินชื่อนั้น สีหน้าของต้วนซินหนิงพลันหม่นลง ตั้งแต่วันที่ทั้งสองมีปากเสียงกัน นางก็ไม่ยอมพบหน้าอีกมิใช่เพราะเขาไม่มา หากแต่เป็นนางที่ไม่ให้เขาเข้าพบนางนิ่งไปเนิ่นนาน ก่อนจะถามเสียงเบา “เหตุใดเจ้าถึงพบเขาอีกเล่า… เขามาหาหรือให้เจ้ามาเกลี้ยกล่อมข้า?”หลินถิงส่ายหน้า “มิใช่ทั้งสองอย่าง”ต้วนซินหนิงเลิกคิ้วงุนงง “มิใช่ทั้งสอง? หรือว่าเจ้าเป็นฝ่ายไปหาเขาเอง เล่ออวิ๋น เจ้าไม่จำเป็นต้องทำเพื่อข้า หากจะไปพูดแทนข้าแล้ว”“ข้าไปพบสหายในยุทธภพโดยบังเอิญ เขาก็อยู่ที่นั่นด้วย” หลินถิงรีบขัดขึ้น“อ้อ…” ต้วนซินหนิงมิได้ซักไซ้ต่อ แม้แววตายังเหมือนอยากถาม แต่ก็เลือกกลืนคำลงไปหลินถิงจึงเอ่ยตรงๆ “ความจริงแล้ว… วันนี้ข้าให้เซี่ยซื่อจื่อกินยา”ต้วนซินหนิงหน้าซีดเผือด “เจ้าถึงกับให้เขากินยา?”กลิ
