ล้า เพียงยืนครู่เดียวก็เย็นจนเข้ากระดูก แม้นางสวมเสื้อหนา ก็ยังรู้สึกหนาวชัดเจนต้วนหลิงได้ยินเสียง จึงหันกลับมา มิได้ตอบ หากถามแทนว่า “หลิงอวี่หลับแล้วหรือ?”ก่อนเข้าห้องไปหาต้วนซินหนิง หลินถิงเคยบอกเขาไว้ว่าจะรอจนกว่านางหลับจึงออกมา ดังนั้นการที่นางก้าวออกมานี้ก็หมายความว่าต้วนซินหนิงนอนหลับแล้วจริงๆหากเลือกได้ หลินถิงก็มิอยากให้ต้วนหลิงต้องคอยนางนานเพียงนี้ ทว่านางยังหาทางคลายพิษกู่ในกายไม่ได้เสียทีวันนี้ก่อนที่จินอันไจ้จะเปิดประตูรับเซี่ยจื่อม่อเข้ามา นางแอบถามเขาว่ารู้วิธีแก้พิษกู่หรือไม่ คำตอบกลับคลุมเครือ เขาไม่รู้แน่ชัด ซ้ำยังย้อนถามว่านางถามถึงพิษกู่ไปเพื่อสิ่งใดแม้จินอันไจ้ไม่รู้วิธีแก้ แต่ก็เคยได้ยินเรื่องแมลงพิษจากแคว้นเหมียว และเคยสัมผัสอยู่บ้าง เล่ากันว่าพิษเหล่านี้ร้ายกาจนัก โดยเฉพาะชนิดที่สามารถครอบงำจิตใจมนุษย์ได้หลินถิงไม่กล้าบอกว่าตนเองมีพิษกู่อยู่ในร่าง เพียงหาเหตุผลเลี่ยงตอบไปไม่กี่คำแล้วเปลี่ยนเรื่องเสียสายลมหนาวจากทั่วลานพัดมาอีกระลอก ทำให้นางสะท้านเฮือก รีบดึงสติกลับมา ก่อนเอ่ยว่า“หลิงอวี่หลับแล้ว”ต้วนหลิงหยิบผ้าคลุมสีชาดออกมาคลุมให้นาง มือค่อยๆ ผูกสายที่คอเสื้อให้อย่างประณีต “เราเข้าห้องกันเถิด”หลินถิงจึงเห็นว่าที่แท้เขาเตรียมผ้าคลุมติดมือมาแต่แรก นางจึงถามขึ้นเบาๆ “ท่านคิดจะรอจนพ้นเมืองอันเฉิง จึงจะคลายพิษกู่ให้ข้าใช่หรือไม่?”“อืม” เขาพยักหน้านางเงยหน้ามองเข
