รรมเนียมแล้ว หลังจากคนตาย มักจะตั้งศพไว้หลายวัน เหตุผลหนึ่งเพื่อให้ญาติพี่น้องทำพิธีส่งดวงวิญญาณ อีกเหตุผลหนึ่งคือ เกรงว่าผู้ตายอาจยังไม่ตายจริง แต่อยู่ในภาวะลมหายใจแผ่วจนดูเหมือนสิ้นใจ จึงต้องเฝ้าดูว่าภายในเจ็ดวันจะฟื้นคืนขึ้นมาหรือไม่】หลินถิงจึงเข้าใจขึ้นมาในทันที “เจ้าหมายความว่าให้ข้าฟื้นคืนชีพในวันที่เจ็ดใช่หรือไม่?”นั่นก็สมเหตุสมผล เพราะแม้แต่ในประวัติศาสตร์เอง ก็ยังมีเรื่องราวของเปี่ยนเชวี่ยที่ช่วยชีวิตโอรสแคว้นกั๋ว ผู้ซึ่งถูกวินิจฉัยว่าเสียชีวิตไปแล้ว กลับคืนมาได้【ถูกต้องแล้ว โฮสต์จะฟื้นคืนชีพในวันที่เจ็ด】“แล้วข้าสามารถบอก หรืออย่างน้อยก็ส่งสัญญาณให้อื่นรู้ได้หรือไม่?” หลินถิงแม้จะรู้ว่าตนเองจะฟื้นคืน แต่……มารดา หลี่จิงชิว ต้วนซินหนิง เถาจู และแม้แต่ต้วนหลิง ต่างก็ไม่รู้เลย หากพวกเขาคิดว่านางตายจริง ต้องทนทุกข์เศร้าโศกอยู่นานถึงเจ็ดวัน กว่าจะได้เห็นนางกลับมาอีกครั้งสิ่งที่หลินถิงกังวลที่สุด ก็คือเกรงว่ามารดาจะมิอาจทนความเจ็บปวดจากการสูญเสียนี้ได้ ส่วนต้วนหลิง…เขาคือองครักษ์เสื้อแพรผู้เย็นชา ชินชากับความเป็นความตาย แม้จะมีใจรักนางอยู่บ้าง แต่ก็ยังไม่ถึงขั้นที่จะยอมตายแทนกันได้【ไม่สามารถทำได้ โฮสต์คือผู้มาเยือนจากโลกอื่น มิใช่บุคคลที่ควรดำรงอยู่ในโลกนี้ ต่อให้ภารกิจสิ้นสุดแล้ว ก็ไม่อาจบอกหรือส่งสัญญาณใดๆ เกี่ยวกับระบบหรือภารกิจให้คนอื่นรู้ได้】สิ้นเสียงนั้น ระบบก็หายวับไปในทัน
