หลิงจึงสั่งบ่าวให้หอบเสื้อผ้าและขนมอีกส่วนกลับไปเรือนของพวกเขาเอง พลางเอ่ยเสียงเรียบ “เจ้าสั่งให้บ่าวนำไปส่งก็พอ”หลินถิงหาได้หยุดก้าวไม่ เดินเหยียบขั้นหินเลาะตามระเบียงไปพลางตอบ “ข้าอยากนำไปส่งด้วยตนเอง”เขาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยรับ “ก็ได้”เมื่อได้อยู่สนทนากับต้วนซินหนิงในห้องด้านใน หลินถิงก็ถือโอกาสแอบซ่อนยากระตุ้นราคะเอาไว้ในห้องนาง โดยที่ต้วนหลิงยังคงนั่งอยู่ข้างนอก ไม่ทันได้ล่วงรู้สิ่งใด ส่วนต้วนซินหนิงเองก็มิได้ใส่ใจติดตามกิริยาของหลินถิงทุกอิริยาบถจึงมิได้เอะใจแม้แต่น้อยกระทั่งถึงยามค่ำ ทั้งหลินถิงและต้วนหลิงยังคงอยู่ร่วมโต๊ะรับประทานอาหารค่ำที่เรือนของต้วนซินหนิง และเมื่อกำลังจะลุกกลับนั่นเอง เซี่ยจื่อม่อก็เข้ามาหาต้วนซินหนิง…หลินถิงเอ่ยฝากความกับเซี่ยจื่อม่อ ให้เขาไปบอกจินอันไจ้ว่านางจะไปพบในอีกไม่กี่วันข้างหน้า กล่าวจบนางก็ลุกขึ้นเตรียมจะกลับไปแต่พอเซี่ยจื่อม่อก้าวเข้าเรือน กลับเอ่ยกับต้วนซินหนิงได้ไม่กี่ประโยคก็ทะเลาะกันเสียแล้ว หลินถิงยังไม่ทันก้าวพ้นลาน ก็ได้ยินเสียงโต้เถียงดังลั่น จึงหันกายกลับมา “ท่านซื่อจื่อ ท่านก็รู้ดีว่าหลิงอวี่มีครรภ์อยู่ เหตุใดถึงยังมาทะเลาะกับนางเล่า?”เซี่ยจื่อม่อขมวดคิ้วแน่น เขาก้าวสองสามก้าว สูดลมหายใจเรียกสติกลับคืน “มิใช่ว่าข้าอยากทะเลาะกับนาง แต่ตั้งแต่มีครรภ์มา นางก็ยิ่งงอแงไม่มีเหตุผล”ต้วนซินหนิงซบหน้าลงบนไหล่จื่อหลาน ร่ำไห้อย่างน่าสงสา
