ดคิดเลยว่าวันนี้จะซื้อยากระตุ้นราคะได้ราบรื่นถึงเพียงนี้ จนเหมือนฝันไป นางข่มใจให้สงบ หยิบยารักษาบาดแผลออกมา แล้วนั่งลงข้างเขา “ยื่นมือมาให้ข้า”เขาส่งมือมาให้นางโดยไม่ขัดขืน นางจึงบรรจงทายาให้เขาจนเสร็จพอดีกับที่เสี่ยวเอ้อร์ยกสุรามาอุ่นเสร็จ รินให้สองถ้วย จากนั้นก็ยกอาหารตามเข้ามา “เชิญรับประทานขอรับ”ทว่าต้วนหลิงกลับยังมองมือตนเองนิ่งงัน หลินถิงจึงเคาะโต๊ะเบาๆ ผลักถ้วยตะเกียบไปตรงหน้าเขา “หากไม่กินเสียที อาหารคงจะเย็นชืดหมดแล้ว”ครั้นถึงยามเว่ยสือทั้งสองก็รับประทานเสร็จสิ้น หลินถิงได้บรรลุเป้าหมายคือออกมาซื้อยากระตุ้นราคะแล้ว ส่วนจะเดินเล่นต่อหรือไม่ สำหรับนางก็ไม่สำคัญนักแต่ถ้าเพิ่งไปถึงร้านขายยาแล้วก็กลับทันที ก็ดูน่าสงสัยเกินไป แม้มีข้ออ้างว่าแวะซื้อยามารักษาบาดแผลให้เขาก็ตาม ดังนั้นนางจึงพาต้วนหลิงเดินเล่นต่ออีกครึ่งค่อนวัน กระทั่งอิ่มหนำแล้วจึงนั่งรถม้าค่อยๆ กลับจวนเมื่อกลับถึงจวน หลินถิงคิดจะไปเยี่ยมต้วนซินหนิง วันก่อนที่นางไม่ยอมให้ต้วนซินหนิงเข้ามายังเรือนของตน ก็เพราะไม่อยากให้สตรีมีครรภ์ต้องไปเห็นบรรดากุญแจที่ใช้ลงกลอนประตู หากนางตกใจขึ้นมา เกรงว่าจะไม่เป็นผลดีทั้งต่อตัวนางเองและเด็กในครรภ์ครานี้เพียงก้าวเข้าประตู หลินถิงก็ดึงแขนต้วนหลิงมุ่งตรงไปยังเรือนของต้วนซินหนิง “ข้าซื้อขนมมาให้หลิงอวี่”อีกทั้งเรือนของต้วนซินหนิงอยู่ห่างออกไปเกินร้อยก้าว หากไปคนเดียวก็ไม่อาจทำได้ต้วน
