่เลวเกินไปคิ้วตาเยียบเย็นดังเดิม “ในที่สุดเจ้าก็ยอมมาพบข้าแล้วหรือ ข้ายังนึกว่าหญิงโฉดผู้ลำเอียงในความรักผู้นี้คงลืมเลือนข้าไปเสียแล้ว”หลินถิง “……”นางลุกขึ้นยืนพิจารณาเขาให้แน่ใจว่าร่างกายมิได้เป็นอันใดนัก ก่อนยิ้มกึ่งจริงกึ่งล้อเลียน “ต่อให้ลืมใคร ข้าก็มิอาจลืมเจ้าได้ เจ้าคือผู้ที่มอบผิงกั่วทองคำให้ข้าเชียวนะ”จินอันไจ้เอ่ยพลางหัวเราะหยัน “ฮึ! วันนี้ไม่ต้องอยู่ดูแลสามีผู้ป่วยไข้ของเจ้าแล้วหรือ?”หลินถิงกระแอมสองสามที “วันนั้นเขาเกิดอาการกำเริบขึ้นกะทันหัน หาใช่ว่าข้าตั้งใจไม่ไปพบเจ้า อีกอย่างเขาก็มิได้กำเริบทุกวันเสียหน่อย”จินอันไจ้ก้าวเข้ามา เขาที่ไร้วรยุทธ์แล้ว แม้เพียงการเดินก็ยังดูฝืดเคือง “เหตุใดเมื่อก่อนข้าจึงไม่เคยได้ยินเจ้ากล่าวเลยว่าต้วนหลิงมีโรค?”หลินถิงทรุดนั่งลงอีกครั้ง ดวงตาหมุนกลอก “ก็เพราะเจ้าไม่เคยถามนี่”จินอันไจ้ “……” เขาเลิกคิ้วเล็กน้อย แล้วค่อยๆ นั่งลงตรงข้ามนาง พลางเอ่ยถามอย่างไม่ใส่ใจนัก “แล้วเขาเป็นโรคอันใดกันแน่?”หลินถิงยกถ้วยน้ำชาขึ้นจิบ หน้านิ่งไม่เปลี่ยน “นั่นเป็นเรื่องส่วนตัวของเขา ข้าไม่อาจเล่าให้ใครฟังได้”จินอันไจ้ ไม่ได้ซักไซ้อีก เพียงยกถ้วยชาดื่มบ้าง ก่อนวางลง เอ่ยขึ้น “วันนี้ที่ข้ามาพบเจ้า เพราะมีของสิ่งหนึ่งจะมอบให้”หลินถิงกำลังครุ่นคิดหาวิธีวางยาเซี่ยจื่อม่อ ใจลอยไปไกล จึงตอบอย่างเหม่อๆ “สิ่งใด?”“กุญแจคลังสมบัติ”หลินถิงเบิกตากว้างแทบหลุดออกมา ยาในฝ่
