ี่น้องมิคล้ายกัน หรือสหายสนิทก็เป็นได้เจ้าของร้านเพียงปรายตามองแววตาของทั้งสองคน แล้วยิ้มเงียบๆ มิได้ตอบ กลับก้มหน้าลงไปเขียนบัญชีต่อหลินถิงในใจยังคิดถึงเรื่องยากระตุ้นราคะ จึงมิได้อยู่ในร้านนานนัก ครั้นกลับออกมาที่ถนน นางบอกให้ต้วนหลิงนำเสื้อผ้าไปเก็บในรถม้า ก่อนจะแสร้งทำตัวเป็นธรรมชาติ ดึงมือเขาเดินทอดน่องไปเรื่อยๆเพื่อให้ตนดูเหมือนสตรีที่เพียงอยากเดินชมร้านค้าผ่อนคลาย นางจึงเดินบ้างหยุดบ้าง บางคราก็แวะเข้าร้านเล็กๆแกล้งทำท่าสนใจสินค้า ทว่าระหว่างนั้น นางกลับลอบกวาดสายตาจดจำตำแหน่งร้านขายยาโดยรอบ คำนวณระยะห่างอย่างเงียบๆจนกระทั่งเดินมาถึงหน้าโรงเตี๊ยมแห่งหนึ่ง หลินถิงก็เอ่ยขึ้น “เรารับประทานมื้อเที่ยงที่นี่เถิด” โรงเตี๊ยมแห่งนี้มีร้านขายยาตั้งอยู่ถัดไปเพียงร้อยก้าวเศษ หากเข้าไปนั่งแล้ว นางก็มีโอกาสเล็ดลอดออกไปซื้อยาได้ต้วนหลิงพยักหน้ารับ ปล่อยให้นางนำเข้าไป หลินถิงแสร้งเลือกห้องอย่างไม่ใส่ใจ แต่แท้จริงแล้วนางพิจารณาอย่างถี่ถ้วน เลือกห้องส่วนตัวที่มิได้หันออกสู่ถนนใหญ่ ต่อให้เปิดหน้าต่างก็เห็นเพียงลานหลัง มิอาจมองเห็นร้านขายยาที่อยู่ใกล้เคียงนางดึงเก้าอี้นั่งลง ทันใดนั้นเสี่ยวเอ้อร์ก็เข้ามาเอ่ยถามว่าอยากสั่งอาหารและสุราอันใด หลินถิงจึงสั่งเพียงสองสามอย่างกับสุราหนึ่งไห“เพียงเท่านี้ก็พอ อีกอย่าง ช่วยอุ่นสุราให้ข้าด้วย”การอุ่นสุราใช้เวลาราวครึ่งก้านธูป หลินถิงวางแผนจะใช้เวลานั้นเล็ด
