เซี่ยซื่อจื่อมีเรื่องมาขอพบเจ้า”หลินถิงมิได้ลืมว่าต้วนหลิงเคยระแวงว่านางอาจคิดใช้ยากระตุ้นราคะกับจินอันไจ้หรือเซี่ยจื่อม่อ ดังนั้นจึงตอบด้วยท่าทีห่างเหิน “ไม่ทราบว่าท่านเซี่ยซื่อจื่อมีธุระอันใดกับข้า”ต้วนหลิงฟังอยู่เงียบๆ สีหน้ายังคงสงบ มือเพียงยกไปรับร่มในมือนางเท่านั้น ไม่รู้เหตุใด แต่เซี่ยจื่อม่อกลับรู้สึกเย็นเยียบไปทั้งสันหลัง“คุณชายจินฝากข้ามาสอบถามว่า อีกห้าวันข้างหน้า ท่านสะดวกพบหรือไม่ เวลาและสถานที่คงเดิม ยามจวี๋สามเค่อที่โรงเตี๊ยมสุ่ยฉาง”หลินถิงอยากจะตอบตกลงไปทันที แต่ด้วยสภาพการณ์หาได้เอื้อ จึงกล่าวอย่างคลุมเครือ “ท่านให้เวลาข้าคิดดูก่อนเถิด”เซี่ยจื่อม่อแต่เดิมคิดว่านางจะตอบตกลงทันควันเหมือนคราวก่อน จึงแปลกใจนัก “คุณหนูเจ็ด……ท่านจะต้องคิดอีกนานเท่าใดหรือ? คุณชายจินยังรอคำตอบอยู่”หลินถิงมิได้ตอบเขา กลับหันไปมองต้วนหลิงแทน ต้วนหลิงหาได้มองพวกเขาไม่ ดวงตาเพียงทอดออกไปนอกชายคา ฝนยังคงเทกระหน่ำเป็นม่านน้ำ ปิดบังสายตาให้พร่ามัวจนมองไปไกลมิได้หลินถิงครุ่นคิดชั่วครู่ จึงเอ่ยตอบ “เช่นนี้เถิด ท่านเซี่ยซื่อจื่อกลับไปก่อน หากข้าตัดสินใจได้แล้ว จะให้คนไปแจ้งแก่ท่าน”เซี่ยจื่อม่อชะงักไปเล็กน้อย “……ก็ได้”ต้วนซินหนิงที่ยืนอยู่ด้านข้างกลับงุนงงยิ่งนัก เพราะก่อนหน้านี้เขาเพียงบอกว่าจะมาหาหลินถิง แต่หาได้เล่าว่าเรื่องใด ดังนั้นนางจึงไม่รู้เลยว่า “คุณชายจิน” ที่พวกเขากล่าวถึงนั้นเป็นผู้ใด “
