ม่อยากพบเจ้าด้วยเหตุใดกัน”แม้นางจะมีบ้างที่โกรธเคืองนางที่ทำผิดพลาด แต่มิใช่ถึงขั้นตัดขาด หากหลินถิงคิดจะตัดสัมพันธ์จริงๆ ป่านนี้คงไม่คอยไปเยี่ยมอยู่เสมอ ยามห่วงว่านางจะอารมณ์ขุ่นมัว ก็ไม่ซื้อผลไม้เปรี้ยวหรือยาบำรุงครรภ์มาให้หรอกเมื่อเอ่ยถึงเรื่องนี้ ต้วนซินหนิงก็เหลือบมองไปยังต้วนหลิง สีหน้าลังเลใจ “หลายวันมานี้ ข้าแวะมาหาเจ้า แต่ท่านพี่รองก็บอกเพียงว่าเจ้าพักผ่อนอยู่บ้าง หรือไม่ก็มีเรื่องต้องจัดการ ไม่สะดวกออกมาพบข้าได้อีกครั้ง คงต้องรอให้อารมณ์สงบก่อน”หลินถิง “……”นางย่อมไม่อาจบอกตรงๆ ได้ว่าตนถูกกักขังอยู่ในเรือน แม้ปรารถนาจะออกไปก็ไร้หนทาง “ท่านพี่รองมิได้หลอกเจ้า ข้าเองก็มิได้จงใจหาข้ออ้างเลี่ยงมิพบหน้าเจ้าดอก เพียงแต่หลายวันนี้ ข้ามีธุระต้องจัดการจริงๆ”คำว่า “ธุระต้องจัดการ” ฟังแล้วคล้ายเหตุผลที่อ้างขึ้นมาเสียมากกว่า เพราะในเมืองหลวง นางยังมีร้านผ้าอยู่หนึ่งแห่งที่ต้วนซินหนิงรู้จักดี จะกล่าวว่าไปดูแลกิจการก็ยังสมเหตุสมผล แต่ในเมืองอันเฉิงนี้ นางหาได้มีกิจการร้านค้าใดไม่ ต่างจากต้วนหลิงที่มาทำราชการแม้เป็นเช่นนั้น ต้วนซินหนิงกลับไม่เคลือบแคลงเลยสักนิด ยังคงเชื่อใจนางเต็มเปี่ยม “เป็นข้าที่คิดมากเกินไป”เซี่ยจื่อม่อกลับฟังออกว่ามีพิรุธอยู่บ้าง แต่หาได้เอ่ยออกมาไม่ คอยจนสองสหายสนทนาจบ จึงเอ่ยเรียก “คุณชายรองต้วน……คุณหนูเจ็ดสกุลหลิน”ต้วนซินหนิงพลันนึกได้ถึงเหตุที่มากับเขา “เล่ออวิ๋น
