ทนัก ต่อให้ฟ้าผ่าฟ้าร้องก็มิอาจทำให้ตื่น ท่านให้เหล่าบ่าวรับใช้กลับมาดูแลเถิด”ต้วนหลิงคีบหมากสีขาว จ้องกระดานแน่วนิ่ง มิได้ตอบตรงคำ “หลายวันมานี้ เจ้ามีสิ่งใดลำบากหรือไม่”“หามีไม่”ความจริงแล้ว ที่ผ่านมาล้วนเป็นเขาเองที่คอยดูแลนาง หากนางบอกว่าลำบาก ก็มิต่างจากการกล่าวว่าเขาดูแลได้ไม่ดีแท้จริงแล้วต้วนหลิงดูแลนางได้ดีเกินคาด ไม่ว่าจะอาหารสามมื้อ อ่างน้ำร้อน หรือเสื้อผ้า ล้วนจัดการแทนให้นางหมดสิ้น ตลอดหลายวันที่ถูกกักตัว นางไม่เพียงมิได้ซูบผอม แต่กลับดูมีเนื้อหนังขึ้นด้วยซ้ำเขายกยิ้มอ่อนโยน เอ่ยเสียงนุ่ม “เจ้ามิได้ลำบาก เช่นนั้นมีหรือไม่มีบ่าวรับใช้ ก็มิได้ต่างกันนัก อีกทั้งตอนนี้หลิงอวี่ตั้งครรภ์ ต้องมีคนคอยดูแล กว่าจือหลานจะช่วยได้ก็แทบไม่ทัน เหล่าบ่าวรับใช้ไปอยู่ข้างนางย่อมดีกว่า”หลินถิงวางหมากสีดำกลางกระดาน “ข้าเพียงมิได้หมายให้กลับมาทั้งหมด แค่ให้สักสองสามคนก็ยังดี อย่างน้อยท่านจะได้ไม่ต้องช่วยข้าซักผ้าเองทุกวัน จะได้มีเวลาจัดการงานราชการของท่าน”ทว่าเพียงพริบตา มาตรว่าหมากสีขาวของเขาวางลง ก็ตัดล้อมหมากสีดำของนาง ก่อนกินไปในทีเดียว นางก็แพ้อีกครั้งต้วนหลิงกลับมิได้ใส่ใจนัก เพียงแย้มรอยยิ้มบาง “วุ่นวายอันใด เพียงต้องซักไม่กี่ชิ้นเท่านั้น” พลางเก็บหมากกลับขึ้นกล่อง “จะเล่นอีกสักตาไหม”หลินถิงดันกล่องหมากไปทางเขา หยิบผลไม้แห้งใส่ปากแทน “ไม่เอาแล้ว แพ้ติดๆ กันหลายตาเช่นนี้ ข้าเบื่อแล้ว”
