ป็นของขวัญแก่ข้าใช่หรือไม่ ข้ารออยู่นานหลายคืน มิเห็นเจ้าหยิบออกมาให้ ข้านึกว่าเจ้าลืมเสียแล้ว มิคาดว่าเมื่อคืนเจ้าจะขุดมันขึ้นมา… วันนี้ถึงกับพกติดตัวไปยังโรงเตี๊ยมด้วย”สิ้นคำเขาก็ก้มตัวลง มือหนาบีบหลังคอนางไว้แน่น แล้วโน้มริมฝีปากลงจุมพิตมุมปากนางเบาๆ สันจมูกกดแนบผิว นำความร้อนซึมลึกเข้ามา แย่งชิงลมหายใจของนางไปทีละน้อยเสียงของเขาแผ่วเย็นแฝงพิษ “ยานี้…เจ้าตั้งใจจะใช้กับคุณชายจิน หรือจะใช้กับเซี่ยซื่อจื่อ?”หลินถิงได้โอกาสเอ่ยคำในที่สุด “หาใช่ทั้งสอง… ที่ท่านทายก่อนหน้านี้ถูกแล้ว ข้าอยากใช้กับท่าน”ครานี้แม้ภารกิจล้มเหลว ถูกเขาพบเสียก่อน แต่นางก็พลิกเป็นข้ออ้างได้ทันที บอกว่าเป็นยาที่ตั้งใจจะเก็บไว้ใช้กับเขา เมื่อเป็นสามีภรรยากันก็มิใช่เรื่องผิดปกติอันใดต้วนหลิงพึมพำซ้ำ “ใช้กับข้า? แล้วเหตุใดเจ้าจึงพกติดตัวไปยังโรงเตี๊ยม พบกับพวกเขา?”หลินถิงแทบอยากสลบเสียเดี๋ยวนั้นให้รู้แล้วรู้รอด ทว่าสถานการณ์ยามนี้ไม่อนุญาตให้นางเลี่ยง ต้องเผชิญหน้าต่อไป“ข้าเพียงคิดว่าจะกลับมาใช้กับท่านในคืนนี้ หลังจากพบพวกเขาเสร็จแล้ว จึงขุดมันขึ้นมาพกติดตัวไว้ก่อน”ต้วนหลิงเงียบไป มิได้เอ่ยสิ่งใด เพียงยกมือขึ้น กุญแจห้องในมือเขาถูกโยนออกหน้าต่างไปกระแทกต้นไม้ แล้วร่วงหล่นลงพื้นอย่างไร้เสียงหลินถิงกลืนน้ำลายเฮือกใหญ่ ใจสั่นระรัว เห็นเขาโยนกุญแจทิ้งไปแล้ว นางก็มีความคิดหนึ่งวาบขึ้นมา อาจต้องหนีออกทางหน้าต่าง รีบไปห
