าบ่าวรับใช้เพื่อส่งสารบอกจินอันไจ้ ว่าคืนนี้นางไม่อาจไปตามนัดได้แต่แน่นอนว่านางก็ต้องกลับมาในห้องนี้อยู่ดี เพราะไม่ว่าพรหมลิขิตจะเล่นตลกเพียงใด… ต้วนหลิงได้กลืนยากระตุ้นราคะเข้าร่างไปแล้ว“ข้าออกไปสักครู่……”“เจ้าสภาพนี้แล้ว ยังคิดจะออกไปอีกหรือ?”ต้วนหลิงคว้าร่างหลินถิงที่ก้าวไปทางหน้าต่างกลับมา รอยยิ้มบนใบหน้าราวกับไม่อาจรักษาไว้ได้อีก “หลินเล่ออวิ๋น เจ้าคิดว่าข้าจะเชื่อเจ้าหรือ?”“ข้าเพียงอยากไปหาผู้คน บอกจินอันไจ้ว่าคืนนี้ข้าไม่อาจไปตามนัดได้” หลินถิงรีบเอ่ยรวดเดียวจบ ก่อนเสริมอีกประโยค “ข้าจะทอดทิ้งท่านที่กินยาเหอฮวานไปแล้ว แล้วหนีไปหาพวกเขาได้อย่างไร?”ต้วนหลิงมองนางนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ราวกับต้องการตรวจสอบว่าถ้อยคำเหล่านั้นเป็นความจริงหรือไม่จากนั้นเขาก็อุ้มร่างนางไปนั่งบนโต๊ะน้ำชา คล้ายเกรงว่านางยืนต่อไปจะเหนื่อยล้า “ไม่จำเป็นต้องไปแล้ว ข้าได้ส่งคนไปบอกคุณชายจินนานแล้ว ว่าคืนนี้เจ้ามิอาจไปได้ เพราะเช่นนั้นเอง เซี่ยซื่อจื่อจึงมิได้ส่งคนมารับเจ้า”หลินถิงพลันเข้าใจแจ่มชัด ไม่น่าแปลกใจที่เซี่ยจื่อม่อผิดนัดไม่มาตามเวลา แท้จริงแล้วต้วนหลิงได้จัดการทุกสิ่งไปก่อนในยามที่นางยังหลับใหลแท้จริงแล้วนางก็พอเข้าใจการกระทำของเขา เพราะในสายตาของเขา นางคือหญิงที่พกยากระตุ้นราคะออกไปเพื่อหาชายอื่น นั่นเท่ากับ “นอกใจ” และต้วนหลิงเมื่อทดลองไต่ถามนางอยู่หลายคราแต่ยังไม่อาจมั่นใจ จึงใช้วิธีนี้ตัดตอนเสียท
