้ายที่สุดไม่ว่าจะอยู่ในอดีตหรือปัจจุบัน มีสักกี่คนเล่าที่จะทนรับการ “นอกใจ” ของคู่ครองได้ หากเป็นนาง เมื่อรู้ว่าคู่หมายคิดทรยศ ก็ต้องลงมือสั่งสอนก่อนจะจากลาเป็นแน่ แม้ความจริงคือหลินถิงพกยาไปเพื่อทำภารกิจ หาใช่เพื่อ“นอกใจ” ไม่ต้วนหลิงจับจ้องสีหน้าที่แปรเปลี่ยนไม่หยุดของนาง แค่นหัวเราะต่ำ ก่อนค่อยๆ คลายสายรัดเอวนางลง ปล่อยให้มันร่วงหล่นไปเบื้องล่าง เสียงของเขาเนิบช้าแฝงรอยคาดคั้น“เจ้าชอบข้าจริงหรือไม่?”เสี้ยวลมหายใจที่สายรัดเอวหลุด หลินถิงรู้สึกเอวผ่อนคลายลง แต่ก็ไม่คิดจะห้าม นางมองหางตาเขาที่แดงเรื่อเพราะฤทธิ์ยา แล้วเอ่ยเสียงหนักแน่น“ชอบ ข้าชอบท่าน”ระยะห่างระหว่างคนทั้งสองใกล้ชิดจนแทบไม่มีช่องว่าง ครึ่งร่างของหลินถิงแทบแนบชิดเขาเต็มที่ ไม่อาจหลีกหนีได้ นางสัมผัสได้ทั้งไอร้อนจากกายเขา และแรงสั่นสะท้านเพราะอารมณ์ที่พลุ่งพล่านต้วนหลิงบิดพันเส้นผมยาวที่ห้อยตรงท้ายทอยของนาง ปล่อยคำถามต่ำลึก “เช่นนี้แล้ว ข้าควรเชื่อเจ้าดีหรือไม่?”หลินถิงรีบคว้าข้อมือเขาไว้แน่น “ท่านจะไม่เชื่อสิ่งใดก็ได้ แต่สิ่งนี้ท่านต้องเชื่อ ข้าชอบท่าน เชื่อข้าเถิด”แม้นางยังมิได้มั่นใจนักว่าความรู้สึกนั้นลึกซึ้งเพียงใด แต่ก็เป็นความชอบที่แท้จริง มือที่วางอยู่หลังคอนางถูกต้วนหลิงกำแน่นขึ้นอีก แต่ไม่นานก็ปล่อยคลายออกในพริบตาเขาโน้มกายต่ำลงอีก กัดริมฝีปากหลินถิงเบาๆ ก่อนปล่อยออก ทิ้งรอยฟันจางไว้บนกลีบปาก “ตลอดมาข้าเชื่อว่
