ความไม่มั่นคง ราวสามีผู้ระแวงภรรยาหลินถิงกัดริมฝีปากเขาจนแตก แต่เขาไม่รู้สึกเจ็บ กลับหวังให้นางกัดเขาแรงกว่านี้อีก ให้เขาแน่ใจว่านางยังอยู่ตรงนี้ ทว่าหลินถิงกัดเพียงครั้งเดียวแล้วก็ผละออกยามรัตติกาลเพิ่งเริ่ม แสงตะเกียงยังมิได้จุด ความมืดโอบคลุมรอบด้าน แต่ทั้งคู่กลับมองเห็นกันชัดเจน ต้วนหลิงเพ่งจ้องลึกลงไปในดวงตาของนาง หลินถิงก็มิยอมหลบ สบตาตอบแน่วแน่เขามองนานเข้าก็ยกอีกมือขึ้นหมายจะปิดดวงตาของนาง เกรงว่าตนจะถูกสายตานั้นหลอกอีก ทว่ามือกลับถูกนางฟาดตกลงมาอย่างแรงแรงนางมิได้เบา รอยแดงปรากฏเต็มหลังมือเขา แต่ก็เพราะผิวเขาง่ายต่อการขึ้นรอยด้วย“ปิดทำไม? ข้ายังไม่กลัวให้ท่านมองตาข้าเลย ท่านจะกลัวอะไรนัก”ต้วนหลิงหัวเราะออกมาอีกครั้ง มือที่ค้างอยู่ในความมืดขยับเล็กน้อย ปลายนิ้วงอเกี่ยวกับกลีบดอกไม้สองกลีบบนโต๊ะน้ำชาที่เปียกชื้นจากหยาดน้ำค้าง“เพราะข้าพบว่าดวงตาของเจ้าต่างจากผู้อื่น…มันหลอกลวงได้”หลินถิงสะบัดเท้าเตะต้วนหลิงไปหนึ่งที พื้นรองเท้ากดแน่นลงบนชายอาภรณ์ของเขา มิใช่เพราะคำพูดนั้น หากแต่เป็นเพียงปฏิกิริยาของร่างกาย นางย้ำเสียงหนักแน่น“ข้าบอกว่าชอบท่าน เป็นความจริง”ต้วนหลิงหยิบกลีบดอกไม้ขึ้นมาลูบปลายนิ้วเบาๆ “เจ้าชอบข้าเป็นจริง…แต่ก็อาจชอบผู้อื่นเป็นจริงได้เช่นกัน”เขาเคยเห็นบุรุษมากมายแห่งแคว้นต้าเหยียนมีสามภรรยาสี่อนุ ไม่เว้นหญิงสูงศักดิ์ผู้เลี้ยงชายงามไว้มากหน้าหลายตา นางเหล่านั้นก็ล
