้วนกล่าวว่าชอบ หากไม่ชอบคงมิรับเข้ามาในเรือนบนโลกนี้ย่อมมีถ้อยคำที่เรียกว่า “รักของใหม่ เบื่อของเก่า” ต่อให้รูปโฉมงดงามปานใด มองนานเข้าก็ย่อมพาลให้เบื่อหน่าย หลินถิงอาจชอบเขาเพราะรูปโฉม และวันหนึ่งก็อาจเบื่อเขาเพราะรูปโฉม หันไปพอใจในโฉมหน้างามของผู้อื่นแทนรักความงามเป็นธรรมดาของมนุษย์ โทษก็แต่ชายเหล่านั้นที่ก้าวเข้ามาในสายตานาง ทำให้ใจนางไขว้เขวไปชั่วขณะ หน้าที่ของเขาก็เพียงฉุดนางที่กำลังหลงทางกลับคืนมาต้วนหลิงถามเสียงขรึม “แล้วยามนี้เจ้าชอบใบหน้าของคุณชายจิน หรือชอบใบหน้าของเซี่ยซื่อจื่อกันแน่?”หลินถิงถึงกับอึ้งงัน เหตุใดเขาพูดราวกับว่านางคือหญิงเจ้าชู้หลายใจ นางกลับเห็นตนเองออกจะมั่นคงอยู่ไม่น้อยเช่นเรื่องรักเงินทอง นางก็รักเสมอมิเคยเปลี่ยนใจ“มิใช่ทั้งสอง ข้ายามนี้ชอบใบหน้าของท่าน”นางเน้นถ้อยคำให้ชัดเจน “และไม่ว่าอย่างไร ข้าย่อมไม่มีวันชอบใบหน้าของเซี่ยซื่อจื่อเป็นแน่”เซี่ยจื่อม่อรึ? แค่เห็นหน้าก็ขัดหูขัดตาแล้ว นางเพราะเรื่องของต้วนซินหนิง ยิ่งยากจะชอบเขาได้สักกระผีก แค่สบตาก็รำคาญใจแล้ว จะให้ไปชอบได้อย่างไรเล่าแต่หลินถิงก็ยังไม่เข้าใจ เหตุใดต้วนหลิงจึงคิดว่านางอาจชอบจินอันไจ้หรือเซี่ยซื่อจื่อ เพียงเพราะนางพกยากระตุ้นราคะไปยังโรงเตี๊ยมเท่านั้น? …ก็จริงอยู่ที่ว่ามันน่าสงสัยอยู่บ้างภายในห้องมืดลงทุกที ต้วนหลิงหลุบตาลง ไม่แยแสต่อถ้อยคำที่นางอ้าง ปลายนิ้วของเขาซุกลึกเข้าไปในกลีบดอกไม
