แม้บัดนี้ต้าเสวี่ยหนีจะร่างกายอ่อนแอ แต่ฝีมือการขว้างมีดสั้นยังแม่นยำนัก คมมีดพุ่งตรงยังตำแหน่งที่หลินถิงยืนอยู่ เดชะบุญต้วนหลิงกำลังจะยื่นมือเปล่าคว้าไว้ แต่หลินถิงกลับพุ่งตัวเข้าหา พวกเขาทั้งสองกลิ้งไถลไปบนกระเบื้องเคลือบแก้วรอบหนึ่ง ทำให้มีดสั้นร่วงตกลงไปเบื้องหลังการหลบหลีกนั้นรวดเร็วจนต้าเสวี่ยหนีกับสตรีในห้องหาได้เห็นโฉมหน้าชัดเจน เห็นเพียงเงาร่างแล่นผ่านสายตาไปเท่านั้น ต้าเสวี่ยหนีสีหน้าหม่นดำ ก้าวออกจากห้องโดยไม่หันหลังกลับ เพียงทิ้งคำว่า “เจ้ากลับไปก่อนเถิด”ขณะเดียวกัน เหล่าองครักษ์ลับได้ยินเสียงผิดปกติ ต่างรีบรุดเข้ามา ชักคันศรขึ้นตั้งท่า พากันปล่อยห่าลูกธนูหมายขัดขวางบุคคลบนหลังคา พริบตานั้นธนูดุจพายุฝนโปรยปรายลงมาต้วนหลิงเบี่ยงกายหลบอย่างคล่องแคล่ว มือกลับคว้าลูกธนูได้หลายดอก แล้วสะบัดขว้างย้อนคืน แต่ละดอกปักลงตรงร่างผู้ถือศรอย่างแม่นยำ ต้าเสวี่ยหนีมองเหล่าองครักษ์ที่บาดเจ็บเพียงชำเลืองแวบเดียว แล้วแหงนหน้าขึ้นทอดมองพวกเขาบนหลังคา เอ่ยออกเสียงเย็นชา“คุณหนูเจ็ดสกุลหลิน… ท่านรองผู้บัญชาการต้วน…ลมอันใดกันหนอ พัดพาเจ้าทั้งสองมาถึงเรือนของข้า?”แม้หลินถิงสมรสแล้ว เขายังเรียกนางว่า “คุณหนูเจ็ดสกุลหลิน” หาใช่เรียกติดปากไม่เปลี่ยน แต่เป็นเพราะเขายังคงมองนางเพียงเช่นนั้นหลินถิงเบิกตาโต กล่าวถ้อยคำปดทั้งที่รู้ว่าไม่แนบเนียนนัก “หากข้าว่า…เราผ่านทางเท่านั้น ท่านผู้ตรวจการจะเชื่อหรื
