ผงยาสลบเบาๆ ใกล้หมอน เดิมทีเขาคือบุรุษผู้ระแวดระวังนัก หากมิใช่เพราะวางใจนางก็คงตื่นขึ้นทันทีที่ได้กลิ่นยานางรอจนแน่ใจว่าเขาไม่ตื่น จึงแอบลอบออกจากเรือนตรงไปยังสวนหลัง ใช้แรงกายขุดหลุมเล็กๆ ซ่อนยากระตุ้นราคะลงไป แล้วกลบฝังอย่างมิดชิด ก่อนรีบล้างมือเช็ดโคลนที่รองเท้า แล้ววิ่งกลับมาด้วยหัวใจเต้นระส่ำขึ้นเตียงอีกครา เห็นเขายังคงหลับไม่รู้เรื่อง หลินถิงถอนหายใจยาว โล่งอกเหมือนรอดพ้นหายนะใหญ่ นางหันหน้ามองบุรุษรูปงามที่หลับใหลอยู่ข้างกาย ใบหน้าสงบนิ่ง ขากรรไกรคมชัด ริมฝีปากแดงระเรื่อเพราะเพิ่งจุมพิตนางไม่นานนัก ในที่สุดหัวใจก็กลับมาเต้นเป็นปกติ หลินถิงจมลงสู่ห้วงนิทราโดยไม่รู้ตัวรุ่งสาง เสียงนกเจื้อยแจ้วปลุกให้นางลืมตาตื่น บนเตียงเหลือเพียงร่างของนางผู้เดียว หลินถิงลุกขึ้นงัวเงีย แต่เพียงหันศีรษะไป ภาพที่เห็นทำให้นางถึงกับสะดุ้งตื่นเต็มตาต้วนหลิงยืนอยู่กลางห้อง เท้าเปล่า ผมยาวกระเซิงปรกบ่า เสื้อผ้าไม่เรียบร้อย หลายเส้นผมปรกลงบนอกกว้างดวงพักตร์งามกลับแฝงด้วยรังสีเยียบเย็นราวภูตพราย ดวงตาคมกริบจ้องมองนางนิ่งงันโดยไม่เอื้อนเอ่ยคำใดหลินถิงใจสั่นระรัว รู้ทันทีว่าเขาต้องสงสัยอะไรบางอย่างแล้ว!
