ลิงแหวกม่านออกมา ก้าวเดินเชื่องช้า เส้นผมยาวชื้นน้ำปรกลงถึงบั้นเอว อาภรณ์ชั้นในสีชาดแนบกาย ยิ่งขับให้ริมฝีปากแดงสด ฟันขาวสะอาด ดูละม้ายบุรุษรูปงามดุจสลักจากหยก ผ้าคาดเอวผูกเพียงหลวมๆ ปลายสายไหวเอนตามก้าวย่าง ยิ่งเผยให้เห็นสัดส่วนเอวคอดขาเรียวยาวที่สะกดสายตาหลินถิงนั่งอยู่เบื้องหน้ากระจก คลายเส้นผมออกจากเส้นแพร “ข้าเพิ่งกลับมาจากห้องของหลิงอวี่”ต้วนหลิงเหลือบตาเพียงน้อย “ข้ารู้แล้ว”นางเก็บเส้นแพรใส่กล่อง หันไปหยิบชุดสะอาดจากตู้ “ท่านหลับก่อนเถิด ข้ายังต้องอาบน้ำ”เขาพลิกกายกลับขึ้นเตียง ไม่เอื้อนเอ่ยสิ่งใดอีก ครั้นนางชำระกายเรียบร้อย ก้าวขึ้นเตียงก็ล่วงยามดึกแล้ว ทว่าต้วนหลิงยังคงลืมตาตื่น เขาเอนกายมาจุมพิตนาง ริมฝีปากร้อนแรงไล้จากลำคอมาจนถึงเรียวปาก “คืนนี้ เรา…”“ไม่ได้!”คำปฏิเสธเด็ดขาดทำให้เขาชะงักงันไปชั่วขณะ ก่อนจะเอ่ยเสียงต่ำ “เพราะเหตุใด?”หลินถิงบีบคำตอบออกมา “ข้าเหนื่อยนัก” หากคืนนี้ปล่อยให้เขาได้ดั่งใจ เกรงว่านางจะหมดแรงจนไม่อาจออกไปซ่อนยากระตุ้นราคะได้ต้วนหลิงกดดวงตาลง ปิดบังความผิดหวังในใจ แนบริมฝีปากแตะที่แก้มของนางแผ่วเบา “ถ้าหากเจ้าเหนื่อย เช่นนั้นก็พักผ่อนเถิด”“อืม หลับเถิด”นางเก็บเรียวขาแนบชิด กดทับความวาบหวามจากรสจูบ แสร้งหาวพลางพลิกกายหันหลังให้เขาจนยามดึกสงัด หลินถิงฝืนมิให้ตนหลับ ค่อยๆ ลุกจากที่นอน หยิบยากระตุ้นราคะออกมา ครั้นหันไปเห็นต้วนหลิงยังหลับสนิท นางแอบโปรย
