กฏตัวในเมืองนี้ ยิ่งอยากสืบให้กระจ่างต้วนหลิงที่อยู่ข้างกายแลเห็นสตรีผู้นั้นเช่นกัน เอ่ยเรียบว่า “น้องสาวแม่ทัพหยาง… ก็มาถึงอันเฉิงแล้วเช่นนี้”หลินถิงมองตามแผ่นหลังนางที่กำลังจะลับสายตา เอ่ยเสียงเบา “ใช่แล้ว เหตุใดนางถึงมาอันเฉิงได้เล่า…”ต้วนหลิงจับสังเกตสีหน้าละเอียดอ่อนของนางได้อย่างถ่องแท้ เห็นทะลุถึงความคิด แต่ก็หาได้เอ่ยถามตรงๆ เพียงเอ่ยว่า “เจ้าคงอยากติดตามไปดูหรือ?”“ใจก็อยาก… เพียงแต่…”เขารับผลไม้จากเจ้าของร้านส่งเข้ารถม้า พลางสั่งให้สารถีขับกลับไปก่อน “เช่นนั้นเราก็ตามไปดูกันเถิด”คนฝีมือสูงล้วนไร้ซึ่งความเกรงกลัว จะติดตามผู้ใดก็ทำได้โดยไม่หวั่นเกรงผิดกับนาง หลินถิงอดอิจฉามิได้ ลอบหวังว่าสักวันหนึ่ง นางเองก็จะมีพลังเช่นนั้น“ได้สิ”หลินถิงเองวิชาตัวเบาก็พอมีความก้าวหน้า ส่วนต้วนหลิงเป็นยอดฝีมือแห่งเหล่าองครักษ์เสื้อแพร ที่เชี่ยวชาญการสอดส่องติดตาม แม้แม่นางคนนั้นจะเหลียวกลับมามองอยู่หลายครา ก็ไม่รู้เลยว่ามีสองเงาคอยติดตามอยู่เบื้องหลังครึ่งชั่วยามให้หลัง สตรีผู้นั้นเดินมาถึงเรือนหลังหนึ่ง ลอบมองซ้ายขวาอย่างระแวดระวัง ก่อนยกมือตีประตูหลังสามครา เว้นระยะเล็กน้อย แล้วตีอีกสองครา ประตูบานนั้นค่อยๆ แง้มเปิดออก โดยไม่มีผู้ใดปรากฏตัว นางก้าวเข้าไปในเรือนนั้นอย่างเร่งรีบหลินถิงรีบหาที่กำบัง แอบอยู่หลังผนังกำแพงฝั่งตรงข้าม กดเสียงต่ำถามขึ้นว่า “ท่านรู้หรือไม่…ว่าผู้ใดอาศัยอยู่ที่นี่?”“
