ท่านผู้ตรวจการ”ตั้งแต่ต้าเสวี่ยหนีมาถึงอันเฉิง ต้วนหลิงก็สั่งให้คนออกสืบจนรู้แล้วว่าที่ใดคือเรือนพำนักของเขาหลินถิงเบิกตากว้าง “น้องสาวแม่ทัพหยางติดต่อกับผู้ตรวจการแห่งตงฉ่างเชียวหรือ? แล้วแม่ทัพหยางเหลียงอวี้รู้เรื่องนี้หรือไม่กัน… ที่ว่านางล้มป่วยหนักก่อนศึกไม่นาน ดูท่าก็มีเงื่อนงำอยู่บ้าง”ต้วนหลิงทอดสายตาอย่างไม่เร่งร้อน กวาดมองโดยรอบพลางเอื้อนเอ่ยเสียงเรียบ “ฟังจากเหตุการณ์ที่เห็นก็เป็นเช่นนั้น แล้วเจ้าจะยังอยากตามเข้าไปดูต่อหรือไม่?”หลินถิงยังคงมีแววลังเล “หากเราถูกพบเข้าจะทำอย่างไรเล่า?”ในเมื่อที่นี่คือเรือนของต้าเสวี่ยหนี ย่อมต้องมีองครักษ์ลับเฝ้าระวัง ซ่อนกายอยู่ตามมุมมืด อีกทั้งเขาเองก็เป็นคนที่เวลาออกนอกเรือนย่อมต้องมีผู้ติดตามมากมาย หากบุกรุกเข้าไปเกรงว่าถูกพบเข้าคงมิใช่เรื่องเล็กต้าเสวี่ยหนีเห็นแก่หน้ามารดาของนาง อาจมิได้ลงมือเอาชีวิต แต่กับต้วนหลิงนั้นต่างออกไป ในฐานะองครักษ์เสื้อแพรที่เขาไม่เคยชอบหน้า แถมยังอาจนำเรื่องไปกราบทูลต่อองค์ฮ่องเต้ ต้าเสวี่ยหนีคงไม่ยอมปล่อยเขาไปง่ายๆ แน่ต้วนหลิงกลับเพียงเอ่ยอย่างไม่ใส่ใจ “หากถูกพบเข้าก็ช่างเถิด”เมื่อเขากล่าวเช่นนี้ หลินถิงก็ไร้ข้ออ้างปฏิเสธอีกต่อไป ไหนเลยจะไม่เชื่อมั่นในฝีมือของเขา “เช่นนั้นก็ระวังตัวไว้สักหน่อย”นางติดตามเขาไป หลบเลี่ยงเวรยามและองครักษ์ลับได้อย่างเงียบงัน ไม่ถึงครึ่งชั่วยาม ทั้งคู่พบว่าสตรีนางนั้นเข้าไปในเรื
