ะได้รับอันตราย ไม่ได้มีเจตนาอื่นใด บัดนี้เมื่อแน่ชัดแล้วว่าเขาไม่คิดร้ายต่อมารดา หลินถิงก็วางใจต้วนหลิงจัดการเผาจดหมายทิ้งอย่างใจเย็น แล้วหันกลับมาพูดถึงงานราชการ “ไปเถิด เราไปที่ศาลาว่าการกัน”หลินถิงยังดื้อรั้น “วันนี้ข้าอยากพักอยู่เรือน ไม่อยากไป”เขาก็ไม่บังคับ เพียงเอ่ยอย่างเรียบง่าย “ก็ได้ เช่นนั้นข้าจะให้กองกำลังเสื้อแพรนำเอกสารจากที่ว่าการมาที่นี่ ข้าจะทำงานอยู่เรือน”หลินถิงจนใจ ถอนหายใจเฮือกใหญ่ “ก็ได้ เช่นนั้นข้าไปกับท่านที่ว่าการเอง แบกเอกสารไปๆ มาๆ นั้นน่ารำคาญนัก”นี่มิใช่ว่าภูเขาไม่มาหาเรา เราก็ไปหาภูเขาหรอกหรือ? นางอดทึ่งไม่ได้เมื่อไปถึงศาลาว่าการ หลินถิงก็ทำตามปกติ ทั้งกิน ทั้งดื่ม วันนี้ยังหยิบพู่กันมาลองเขียนตัวอักษรและวาดภาพลงบนโต๊ะเตี้ยหน้าเก้าอี้นอน ทำตัวให้เป็นธรรมชาติที่สุด มิให้ต้วนหลิงจับพิรุธได้ตอนแรกนางวาดสิ่งรอบกายไปเรื่อย แต่เมื่อสายตาเผลอเหลือบไปยังต้วนหลิงที่นั่งอยู่ไม่ไกล ใจพลันเกิดความสุขสงบขึ้นมา เลยเลิกวาดสิ่งอื่น หันมาวาดบุรุษผู้นี้แทนวาดเสร็จ นางวางภาพไว้บนโต๊ะให้แห้ง ก่อนจะนั่งนิ่งเหม่ออีกครา ในใจไม่คิดอื่นใด นอกจากภารกิจซื้อยากระตุ้นราคะมาให้ได้ แล้วหาทางลอบวางยาลงในตัวเซี่ยจื่อม่อเท่านั้นหลินถิงจำต้องออกหน้าด้วยตนเอง ทั้งหาซื้อยากระตุ้นราคะด้วยตนเอง ทั้งยังต้องเป็นผู้ลงมือวางยาด้วยตนเองไม่อาจฝากฝังผู้อื่นทำแทนได้โดยทั่วไปโอสถเช่นนี้มีขายตามร้านย
