นายของตน ต้วนซินหนิงแต่เดิมตั้งใจจะไปนอนกับหลินถิงเพื่อได้พูดคุยระบายใจ ทว่าเมื่อสบตาพี่รองผู้ดูภายนอกอ่อนโยน หากแท้จริงกลับน่าเกรงขาม นางพลันไม่กล้ากล่าวออกมา ได้แต่ก้มหน้ารับเบาๆ“เล่ออวิ๋น…ท่านพี่รอง คืนนี้ท่านทั้งสองก็พักผ่อนเถิด”หลินถิงคว้ามือนางไว้ “คืนนี้จะให้ข้าไปอยู่เป็นเพื่อนหรือไม่?” แต่ไหนแต่ไรทั้งคู่ก็มักนอนห้องเดียวกันอยู่แล้วต้วนซินหนิงเหลือบตาไปยังต้วนหลิงอีกครั้ง กลืนคำตอบที่แทบจะหลุดปากเป็นคำว่าดีกลับลงไป “ไม่ต้องดอกจื่อหลานจะอยู่เป็นเพื่อนข้าเอง”นางจึงตามสาวใช้กลับไปยังเรือนฝ่ายใน หลินถิงมองแผ่นหลังนางจนลับสายตา แล้วจึงเดินกลับเรือนพร้อมต้วนหลิงสายลมยามราตรีพัดลอดผ่านหน้าต่าง ดับแสงตะเกียงไปหลายดวง ทำให้ห้องมืดสลัว ต้วนหลิงจึงหยิบไฟประจำกายออกมาจุดตะเกียง แสงเพลิงสะท้อนในดวงตาดำสนิทของเขา ราวจะกลืนกลายเป็นหนึ่งเดียว “เซี่ยซื่อจื่อบอกข้าว่าหลิงอวี่รับปากแล้ว นางยังเก็บรักษาคำมั่นที่เขาใช้น้ำเลือดเขียนไว้เป็นสัญญาหมั้นหมาย”เมื่อแสงตะเกียงสว่างเงาของทั้งสองบนพื้นก็ปรากฏเด่นชัด หลินถิงนั่งขัดสมาธิอยู่บนตั่งไม้ เหม่อมองเงาของตนกับเขาแล้วเอ่ยเรียบง่าย “ข้าเองก็ได้ยินหลิงอวี่พูด”ต้วนหลิงเก็บไฟเข้าที่ ลากปลายนิ้วไล้ไปตามเปลวไฟ ราวกับมิรู้สึกถึงความร้อน แสงแดงระเรื่อทาบลงบนปลายนิ้วเรียวยาวงดงาม “เจ้าดูไม่ค่อยพอใจกับการที่พวกเขาตกลงแต่งกันนัก”หลินถิงบีบไม้กั้นตั่งแน่น เอ่ยอ
