พระองค์ หลินถิงจึงมิได้สงสัยว่าองค์หญิงเข้ามาได้อย่างไร นางเพียงแต่สงสัยว่าเหตุใดจึงต้องดั้นด้นมาถึงที่นี่องค์หญิงปรายตามองบ่าวและขันทีปลอมตัวที่ตามมา แล้วส่งสัญญาณให้ถอยห่างออกไป กลุ่มองครักษ์ลับทั้งเก้าก็หดตัวออกไปเช่นกัน แม้จะยังซุ่มเฝ้าอยู่แต่ก็ถอยระยะให้ห่างขึ้นจากนั้นองค์หญิงหันไปมององครักษ์เสื้อแพรที่ตามหลินถิงมา แต่พวกนั้นกลับรอคำสั่งนาง มิกล้าเคลื่อนไหวเพราะรู้ดีว่าแม้องค์หญิงสูงศักดิ์ แต่ก็ไม่อาจออกคำสั่งเหนือองครักษ์เสื้อแพรได้ ที่แท้พวกเขาเกรงต้วนหลิงยิ่งกว่า กลัวว่าหากปล่อยให้หลินถิงมีอันใดขึ้นมา จะเป็นความผิดถึงตนหลินถิงแลเห็นชัดว่า องค์หญิงอยากถามเรื่องจินอันไจ้ จึงสั่งกับองครักษ์เสื้อแพร “พวกเจ้าถอยออกไปก่อน”“ขอรับ”องค์หญิงจูงนางออกห่างจากเกวียน ครานี้น้ำเสียงแปรเปลี่ยนเป็นเร่งร้อน “ท่านพี่ฉีของข้า…เขามาถึงอันเฉิงจริงหรือไม่?”ที่แท้นางอุตส่าห์เสาะหาข่าวจนได้คำตอบ จึงแอบหนีออกจากวังหลวง มุ่งหน้ามายังอันเฉิงด้วยตนเอง และยามเข้าประตูเมืองก็ได้ยินข่าวรัชทายาทถูกลอบสังหาร สัญชาตญาณบอกนางทันทีว่าต้องเป็นฝีมือของจินอันไจ้หลินถิงไม่คิดว่าองค์หญิงจะมาถึงเพียงเพราะสงสัยเฉยๆ แน่ ต้องมั่นใจเสียก่อนแล้ว นางจึงพยักหน้าเบา “ใช่เพคะ เขามาถึงอันเฉิงแล้ว”องค์หญิงเซถอยไปก้าวหนึ่ง สายตาพลันพร่าไหว “คนที่ลอบสังหารรัชทายาทพี่ชายของข้า…คือท่านพี่ฉีใช่หรือไม่?”หลินถิงนิ่งเงียบ ไม่กล่าวอะไร
