้อาณัติเซี่ยชิงเหอลักพาตัวไป จินอันไจ้กำลังบาดเจ็บพักรักษาตัวอยู่ในค่ายทหาร พวกนั้นหมายจะบีบเค้นให้เขาเปิดเผยที่ซ่อนทองคำเป็นไปตามที่คาดไว้จริงๆ มนุษย์โลภไม่สิ้นสุด ราวงูเขมือบช้าง แม้ในใจเขาก็อยากให้มีความคิดฟื้นฟูบ้านเมือง แต่การจะบีบบังคับให้พูดออกมาเช่นนั้น พวกเหล่านี้มีสิทธิ์อันใด? ต่อให้แผ่นดินราชวงศ์เก่าล่มสลาย แต่ในสายตาของต้าเสวี่ยหนี เขาคือสายเลือดแท้แห่งราชวงศ์โดยชอบธรรมพวกมดปลวกที่อาศัยแรงลมให้ได้เหยียบสูง คิดว่าตนยิ่งใหญ่เพียงใด ไม่กลัวหรือว่าจะถูกเหยียบเพียงคราเดียวกลายเป็นเศษซากไร้ชิ้นดี ความเย็นชาในแววตาของต้าเสวี่ยหนีทวีขึ้นทุกขณะหากมิใช่เพราะเขาคอยช่วยเหลืออยู่ลับๆ พวกมันจะมีฤทธิ์เดชใดถึงอันเฉิงได้ดอก? บังอาจแตะต้ององค์ชายเช่นนี้ต้องถามเสียก่อนว่า พวกมันมีปัญญารับผลลัพธ์หรือไม่ ก็เพราะพวกนั้นยังมีประโยชน์ต่อแผนการของเขา ไม่เช่นนั้น ต้าเสวี่ยหนีจะไม่ปล่อยให้มีลมหายใจไปถึงวันพรุ่งเมื่อเห็นหลินถิงกลับมาโดยปลอดภัย สีหน้านางมิได้ผิดแผก นั่นย่อมหมายความว่าจินอันไจ้ในค่ายยังมิถูกทำอันตราย-เขาจึงเก็บงำสายตา ไม่เผยความคิด แค่วกกลับหมุนกายเดินออกจากลานทันใดนั้น เสียงต้วนหลิงดังขึ้น “อิ้งจือเหอ.”ต้าเสวี่ยหนีหยุดฝีเท้า หันกายกลับมา “เมื่อครู่ท่านต้วนว่าอย่างไร?”หนอนเขียวบนใบไม้หล่นลงบนพื้น ยังไต่อยู่ไม่หยุด เสียงกึก-ต้วนหลิงยกเท้าเหยียบมันจนแหลกสิ้น แล้วกล่าวเสียงราบเรียบว่า
