ทายาทยามว่างหลินถิงรู้สึกน่าเบื่อ จึงสั่งให้บ่าวไปหาซื้อก้อนดินเหนียวมาให้นางปั้นเล่น หนังสือที่เคยอ่านก็อ่านจนเอียนแล้ว ครานี้อยากเปลี่ยนบรรยากาศบ้าง ตั้งใจจะปั้นรูปร่างต้วนหลิงขึ้นมาสักตัว แต่ไม่นานบ่าวก็รีบกลับมารายงาน “คุณหนู…มีผู้หนึ่งมาขอพบขอรับ”“มาหาข้า?” หลินถิงเลิกคิ้ว นางเพิ่งมาอันเฉิงได้ไม่นาน ไม่รู้จักใครสักคน เหตุใดถึงมีผู้มาหาได้? จินอันไจ้ยังเจ็บอยู่ในค่ายทหารของเซี่ยชิงเหอ ส่วนต้าเสวี่ยหนีก็เพิ่งจากไปไม่นาน จะเป็นเขาอีกก็ไม่ใช่แน่ ยิ่งเซี่ยชิงเหอ…เมื่อคืนเพิ่งถูกต้วนหลิงฟันบาดเจ็บ จะมาหานางวันนี้เห็นจะเป็นไปไม่ได้หลินถิงบีบดินเหนียวในมือแน่น ดวงตาแฝงแววระวัง “เป็นบุรุษหรือสตรี?”บ่าวตอบ “เป็นสตรีขอรับ”“แล้วนางเอ่ยสิ่งใดอีกหรือไม่?”บ่าวทั้งสองสบตากัน ก่อนเอ่ยขึ้นว่า “นางอ้างว่าตนคือองค์หญิงขอรับ”พวกเขาเองก็ไม่เข้าใจ วันนี้เหตุใดถึงแปลกนัก เมื่อครู่เพิ่งมีคนมาอ้างตนเป็นผู้ตรวจการตงฉ่าง บัดนี้กลับมีผู้มาอ้างเป็นองค์หญิงอีกองค์หญิง? นางไม่ควรจะอยู่ที่เมืองหลวงหรือไร เหตุใดจึงมาถึงอันเฉิงได้ หรือว่าจะเกี่ยวข้องกับจินอันไจ้กันแน่?หลินถิงล้างโคลนออกจากมือตน แก้ผ้ากันเปื้อน แล้วเรียกองครักษ์เสื้อแพรสองนายให้ติดตามออกไปด้วยนอกจวนมีเกวียนม้าสองคันจอดอยู่ รูปลักษณ์เรียบง่ายมิได้โอ่อ่า ทว่ามีคนยืนเฝ้าอยู่ข้างเกวียนนั้นหลายคน ในบรรดาคนเหล่านั้น มีผู้หนึ่งที่หลินถิงจำได้-ตอนองค์หญ
