ใดกล้าเสี่ยงทดลอง และกาลเวลาผ่านไป ผู้คนก็ค่อยๆ ลืมเลือนวิชานี้ไปหลินถิงขมวดคิ้วแน่น “เช่นนั้นท่านสืบได้หรือไม่ เหตุใดหัวหน้าตงฉ่างจึงลอบส่งคนมาคอยจับตาดูข้าและท่านแม่?”ต้วนหลิงส่ายหน้าเบาๆ “ยังสืบหาต้นตอไม่ได้”หลินถิงครุ่นคิดอยู่ชั่วครู่ ก่อนเอ่ยขึ้นอย่างลังเล “หากเช่นนั้น…ข้าสามารถส่งภาพวาดนี้กลับไปยังเมืองหลวง เพื่อให้ท่านแม่ดูได้หรือไม่?” นางไม่เคยเห็นโฉมหน้าของต้าเสวี่ยหนีมาก่อน แต่บางที…นางอาจเคยได้เห็นอิ้งจือเหอต้วนหลิงเก็บภาพวาดเข้ามือ มิได้ซักถามสิ่งใดต่อ เพียงเอ่ยรับเสียงเรียบ “ได้ ข้าจะสั่งให้กองกำลังองครักษ์เสื้อแพรนำส่งกลับไปยังเมืองหลวง”ทันใดนั้นเอง บ่าวคนหนึ่งวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามา คุกเข่ารายงานด้วยเสียงสั่นเครือ “ใต้เท้าขอรับ! มีผู้หนึ่งอ้างตนว่าเป็นหัวหน้าแห่งตงฉ่าง นำคนติดตามนับสิบบุกฝ่าประตูเข้ามาแล้ว!”
