อมปลอมไป เอ่ยอย่างตรงไปตรงมา“ท่านผู้ตรวจการ พึงระวังคำพูดให้ดีเถิด ข้ามิคิดหย่าขาดจากต้วนหลิง อย่างน้อยก็ในเวลานี้ อีกทั้งเรื่องนี้เป็นเรื่องของข้ากับเขา มิใช่สิ่งที่ท่านจักต้องใส่ใจ”แววตาต้าเสวี่ยหนีพลันมืดดำยิ่งกว่าเดิม หากนางไม่ยอมแยกจากต้วนหลิง รอวันที่แผ่นดินต้าเหยียนล่มสลายลงนางก็จักมิได้พบจุดจบที่ดีนักต้วนหลิงเป็น “ซื่อเย่า” ร่างกายผิดธรรมดา พิษใดก็ไม่อาจกล้ำกราย ทว่าชีวิตสั้นนัก มีเพียงฮ่องเต้เจียเต๋อเท่านั้นที่รู้วิธีฟื้นคืนร่างกายให้กลับเป็นดั่งสามัญ สกุลต้วนย่อมไม่คิดหักหลังต่อองค์เหนือหัว แต่หากบ้านเมืองเปลี่ยนราชวงศ์สกุลต้วนที่ภักดีต่อเจียเต๋อย่อมไม่ถูกไว้ชีวิตนี่เองคือเหตุผลที่ต้าเสวี่ยหนีมิคิดชักพาสกุลต้วน หรือโน้มน้าวให้พวกเขาร่วมมือกับเซี่ยชิงเหอ หากทำเช่นนั้นมีแต่จักทำให้เจียเต๋อทรงรู้ทันว่าตนคิดโค่นล้มต้าเหยียนเมื่อเห็นว่าไม่อาจหว่านล้อมนางให้หย่าขาดได้ ต้าเสวี่ยหนีจึงไม่ยืดเยื้อ เอ่ยเพียงว่า “คุณหนูหลิน เช่นนั้นหวังว่าในภายภาคหน้า เจ้าจะมิได้เสียใจ”หลินถิงก้าวพรวดผ่านร่างเขา กลับเข้าเรือน เอ่ยสั่งให้เหล่าองครักษ์เสื้อแพรปิดประตูลงกลอนแน่นหนา เมื่อประตูปิดสนิท นางจึงละทิ้งท่าทีเยือกเย็นภายนอก โน้มกายลงแนบสายตาสอดส่องช่องประตู เห็นต้าเสวี่ยหนีขึ้นเกี้ยวออกไปแล้วจึงถอนใจโล่งอกตั้งแต่ยืนยันได้ว่า มารดาอย่าง “หลี่จิงชิว” หาได้รู้จักต้าเสวี่ยหนีมาก่อน หลินถิงก็เล่าควา
