มทั้งหมดให้ต้วนหลิงฟัง เขาเคยรับปากว่าจะสืบหาความจริง เพียงแต่ไม่รู้บัดนี้เขาสืบไปถึงไหนแล้ว นางจึงตั้งใจแน่วแน่ว่า ครั้นเขากลับมาต้องถามให้ได้ความให้จงได้***ยามราตรีคลี่คลุม แสงจันทราสาดดุจสายธารเงิน สองข้างเรือนเงียบงัน มีเพียงเสียงลมพัดผ่าน หลินถิงเฝ้ารอการกลับมาของต้วนหลิง ทว่าคล้อยหลังกลับง่วงงุน นางจึงฟุบหลับอยู่บนโต๊ะสายลมพริ้วไร้ร่องรอย แต่ภายในห้องกลับมีเงาร่างหลายสายลอบแทรกเข้ามาใต้แสงเทียนที่สั่นไหว พวกเขาไร้เสียงไร้กลิ่น คืบคลานเข้ามาใกล้หมายจะพาตัวนางไป หลินถิงสะดุ้งตื่นพลัน โปรยยาสลบออกทันทีสองร่างมิทันหลบเลี่ยง ล้มสิ้นสติไปทันตา หลินถิงฉวยเก้าอี้ฟาดกระแทกอีกสองคนเต็มแรง ขัดขวางมิให้พวกมันจับตัวนางได้โดยง่าย ฝีมือวรยุทธ์ที่เคยร่ำเรียนยังพอใช้ได้อยู่บ้าง เพียงแต่ศัตรูมีมากเหลือคณา อีกทั้งวรยุทธ์มิได้ต่ำต้อยนางถูกโอบล้อมไว้โดยรอบ สถานการณ์ย่อมเสียเปรียบถนัด เมื่อไร้ทางรอด หลินถิงจึงร้องเรียกเหล่าองครักษ์เสื้อแพรในเรือน ทว่ากลับไร้การตอบรับใดๆนางพลันเข้าใจ-พวกเขาคงเคราะห์ร้ายไปแล้ว ต้วนหลิงยังไม่กลับมา เวลานี้นางมีเพียงตนเองต้องเอาตัวรอดสามสิบหกกลยุทธ์ การหนีเป็นกลยุทธ์สูงสุด หลินถิงรีบวิ่งออกจากห้อง หมายจะผลักประตูใหญ่พุ่งออกไป ทว่าเพิ่งแตะบานประตู ฝ่ามืออันหนักหน่วงก็ฟาดลงบนหลังคอกำลังภายในของผู้ลงมือสูงล้ำกว่าเดิม มิด้อยไปกว่าจินอันไจ้ด้วยซ้ำ หลินถิงไม่มีทางหลีกพ้น พล
