ะสังเกตความผิดปกติ นางจึงไม่กล้ามองโคมแดงนานนัก เพียงแวะซื้อขนมที่เมื่อคืนยังไม่ได้ซื้อ แล้วเตรียมกลับจวน ระหว่างทางกลับ นางผ่านร้านตัดเย็บเสื้อผ้า เห็นชุดแดงสองชุดที่คล้ายกับชุดแต่งงานของตนและต้วนหลิงในวันเข้าพิธีสมรส นางจึงซื้อกลับมาด้วยหลินถิงคิดในใจ… ถึงเวลาแล้วที่พวกเขาจะต้องเติมเต็มคืนเข้าหอให้สมบูรณ์ ตกค่ำนางชำระกายแล้วสวมกระโปรงยาวสีชาด ล้มตัวลงนอนบนเตียง จนยามซวีปลาย ต้วนหลิงจึงกลับมา เวลานี้นับว่ากลับดึก เขามักรับประทานอาหารเย็นก่อนถึงจะกลับ ดังนั้นนางจึงมิได้เอ่ยชวนให้เขากินมื้อเย็น เพียงบอกให้เขาอาบน้ำแล้วสวมชุดแดงที่แขวนไว้หลังฉากกั้นโดยทั่วไปหลังอาบน้ำจะสวมเพียงชั้นในกับกางเกงขายาวบางๆ หาได้สวมชุดเต็มยศไม่ แต่แม้ต้วนหลิงจะงงงวยอยู่บ้าง ก็ยังทำตาม พอเขาก้าวมาถึงข้างเตียง หลินถิงก็ยกผ้าห่มลุกขึ้นนั่งต้วนหลิงชะงัก นางประดับปิ่นทองไหวระย้าในเรือนผม ชุดกระโปรงสีแดงที่สวมอยู่มีแบบคล้ายกับของเขา เมื่อทั้งคู่แต่งแล้วดูราวกับชุดเจ้าบ่าวเจ้าสาวต้วนหลิงก้มมองชุดสีแดง “เจ้าซื้อชุดใหม่ให้ข้า…”ยังไม่ทันจบคำ หลินถิงก็เขย่งปลายเท้าจุมพิตเขา ต้วนหลิงถูกนางกดลงบนเตียง “ข้าพร้อมแล้ว ท่าน…จะอยู่กินกับข้าหรือไม่” เสียงนางแผ่วแต่แฝงความกล้าเขากำลังจะดันนางออก หลินถิงกลับยกแขนเสื้อข้างที่เขาไม่ได้รัดปลอกป้องกันขึ้น เผยข้อมือที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็นตัดไขว้กัน นางก้มลงประทับจูบเบาๆ บนรอยนั้น ใ
