ตายใช่หรือไม่ หากตายแล้ว ข้าคงไม่เสียเวลามาช่วยให้เปลืองแรง แถมต้องเสี่ยงอันตรายอีก”ปากว่ากระนั้น แต่น้ำเสียงกลับแฝงความเร่งร้อนอย่างปิดไม่มิด แม้ทางการจะมิได้ป่าวประกาศว่าเป็นการล่าตัวมือสังหาร ทว่าหลินถิงผู้คุ้นเคยกับจินอันไจ้มาเนิ่นนาน ทั้งยังเคยเรียนวิชายุทธ์จากเขา ย่อมจำกระบวนท่าได้ จึงตัดสินใจติดตามมาเพื่อดูสถานการณ์ด้วยตนเอง“…” จินอันไจ้เพียงเงียบนางพยุงเขาขึ้นพลางเอียงคอถาม “ครานี้ช่วยเจ้า จะให้รางวัลข้าเท่าใด?”“…” เขายังเงียบ“ชีวิตเจ้าคงมีค่าหลายพันตำลึง ข้าขอเพียงห้าพันตำลึง เจ้าคิดว่าอย่างไร?”หลายพันตำลึง… ไม่รู้ควรกล่าวว่ามากเกินไป หรือถูกประเมินว่าต่ำเกินไป จินอันไจ้อยากบอกให้นางหนีไป ไม่ต้องมายุ่ง แต่ร่างกายอ่อนแรงเกินกว่าจะเอื้อนเอ่ย ดวงตาหนักอึ้ง อยากเพียงหลับให้จบสิ้นนางบีบเขาอีกครั้ง “ยังมิได้ตอบข้าเลย”เขาย่อมรู้ว่าหากหมดสติไปโดยมิได้รักษา คงมีสิทธิ์สิ้นลม “เจ้ามัน… เห็นเงินสำคัญยิ่งกว่าชีวิตคน” เสียงเอื้อนเอ่ยแผ่วเบาไร้แรงเปลือกตาปิดลงครึ่งหนึ่ง ก่อนจะฝืนลืมขึ้น “เจ้าคนเดียวคงช่วยข้าไม่รอด รีบไปเสียเถิด”เขารู้นานแล้วว่าวิชาของหลินถิงมิได้เลิศล้ำ แต่เรื่องการหนีเอาตัวรอดนั้นนางเก่งนัก การเล็ดลอดการค้นหาของทางการหาใช่เรื่องยากสำหรับนาง ทว่าหากต้องพาร่างเขาที่บาดเจ็บสาหัสไปด้วย คงไม่ง่ายดายเช่นนั้น เขาอยากมีชีวิตอยู่ต่อ แต่ก็ไม่อยากลากนางให้ต้องเสี่ยงด้วย จึงอยากให้
