ไรบ้าง?”คำถามนั้นหลินถิงกับเขากลับเอ่ยพร้อมกัน เซี่ยจื่อม่อก้าวมาสำรวจลมหายใจของจินอันไจ้ เพื่อยืนยันว่าเขายังมีชีวิต“คุณชายห้าทราบข่าวว่ามีผู้ลอบสังหารรัชทายาท ก็เดาว่าเป็นฝีมือคุณชายจิน ต่อมาเราทราบว่ามือสังหารบาดเจ็บสาหัส จึงตามรอยมา โชคดีที่มาทัน”จินอันไจ้ฝืนลืมตาขึ้น แต่หมดแรงจนเปล่งเสียงมิออก หลินถิงแทบไม่เคยเห็นเขาบาดเจ็บหนักถึงเพียงนี้ เคยมีเพียงครั้งเดียว… วันที่นางช่วยเขากลับมาจากสุสานร้าง ครั้งนั้นบาดแผลยังสาหัสกว่านี้ และเกือบเอาชีวิตไม่รอดเซี่ยชิงเหอหยิบของที่เตรียมมาออกมา ก่อนพันแผลยาวลึกที่บั้นเอวให้จินอันไจ้“องครักษ์เงาและเหล่าขันทีของรัชทายาทถูกคนของพวกเราล่อไปแล้ว คุณหนูเจ็ด รีบไปเถิด ที่เหลือเราจะจัดการเอง”แต่หลินถิงกลับมิไป นางถามด้วยน้ำเสียงไม่วางใจ “จินอันไจ้มีอันตรายถึงชีวิตหรือไม่?”“ยาที่ข้านำมาล้วนเป็นยาชั้นเลิศ บาดแผลร้ายแรงที่บั้นเอวเขาห้ามเลือดแล้ว มิถึงกับสิ้นชีวิต”นางจึงก้มลงช่วยทำแผลอื่นๆ ให้เขา พลางเอ่ย “คุณชายห้า ท่านช่วยจินอันไจ้ในวันนี้ เพราะตอบแทนบุญคุณที่เขาเคยช่วยท่าน… หรือเพื่อชักชวนเขาร่วมก่อการกบฏ?”มือของเซี่ยชิงเหอที่กำลังพันแผลชะงักเล็กน้อย “แล้วคุณหนูเจ็ดคิดว่าข้าทำไปเพื่อสิ่งใด?”นางมิได้ตอบตรงๆ “ข้าไม่รู้… แต่หวังว่าท่านจะช่วยเพื่อตอบแทนบุญคุณ มิใช่เพราะมีจุดประสงค์อื่น”“เหตุใด?” เขาถามต่อหลินถิงเหลือบมองจินอันไจ้ “เขามิประสงค์ขึ้นครองรา
