อะไร หาเด็กขอทานให้เงินเล็กน้อยให้ไปบอกต้วนหลิงว่านางปวดท้อง ต้องไปเข้าห้องส้วม อาจใช้เวลานานหน่อย หรือว่าเขาจับได้ว่านางโกหก?แท้จริงแล้วนางเพิ่งหายไปเพียงสองเค่อเศษ-หรือราวครึ่งชั่วยาม ปวดท้องเข้าห้องส้วมครึ่งชั่วยามก็นับว่าพอรับได้ หลินถิงเดินอย่างกระวนกระวายกลับเรือน แต่เพิ่งย่างก้าวไม่กี่ก้าว ฝนก็เทลงมาอีก วันนี้ฝนแทบไม่หยุดตก เกินครึ่งชั่วยามก็จะเทลงมาใหม่ร่มน้ำมันที่นางพกไว้ยังอยู่ในรถม้า ร้านขายร่มน้ำมันบนถนนก็ปิดแล้ว นางได้แต่ยกมือบังศีรษะ แต่พอเห็นว่าไม่ช่วยอะไร จึงปล่อยให้ฝนซัดร่างไปทั้งอย่างนั้น อากาศในเมืองอันเฉิงเหมือนจะเปลี่ยนไปเพราะฝนนี้ กลายเป็นเย็นยะเยือก นานครั้งนักที่อันเฉิงจะเย็นลงเท่าเมืองหลวงนางกราชับเสื้อผ้าบางๆ ให้แน่นขึ้น เร่งฝีเท้าเดิน ยังไม่ทันได้ไปไกลนัก ก็มีร่มหนึ่งยื่นมาจากด้านหลัง บังฝนหนักราวฟ้ารั่วให้ พร้อมกับกลิ่นหอมอ่อนของไม้จันทน์ส่งกลิ่นมาแตะปลายจมูก หลินถิงหันกลับไป มองเห็นมือที่จับด้ามร่มขาวดุจหยก เรียวยาวดังลำไผ่ ปลายนิ้วมีสีแดงเรื่อเล็กน้อย ก่อนสายตาจะเลื่อนไปเห็นใบหน้าที่ไร้ตำหนินางตื่นตะลึง “ท่าน…”ต้วนหลิงเอาผ้าเช็ดฝนบนใบหน้านาง “เมื่อครู่ถนนมีจลาจล ขุนนางออกตรวจค้น ข้าจึงให้สารถีพารถม้าไปอีกทาง เจ้าให้คนมาบอกเพียงว่าปวดท้อง แต่ไม่บอกว่าที่ใด ข้าจึงส่งร่มให้ไม่ได้”หลินถิงยกมือแตะปลายจมูก “ขอโทษ ข้าลืมไป… ท่านยืนรอข้าอยู่บนถนนตลอดหรือ?”สายฝ
