ม่รู้ว่าเป็นเพราะเขาเหน็ดเหนื่อยนัก หรือเพราะนางเคลื่อนไหวแผ่วเบาเกินไป ต้วนหลิงหาได้ลืมตาขึ้นไม่ ขนตายาวเพียงก้มต่ำลงอย่างสงบ เมื่อคลุมผ้าบางให้เสร็จ หลินถิงกลับมิได้ผละไปในทันที ราวกับถูกชักนำด้วยบางสิ่งให้คงอยู่ข้างเตียงนอน สายตาเลื่อนลงช้าๆ จนตกลงบนใบหน้าเนียนขาวของเขารูปโฉมของต้วนหลิงนั้นคมคายเข้มจัด แต่ยามหลับกลับแฝงความละมุนและปลอดพิษสง ยิ่งล่อหลอกสายตาผู้มองให้ติดอยู่ในห้วงนั้น นางไม่รู้ตัวว่าได้เพ่งมองเนิ่นนาน สายตาเลื่อนจากริมฝีปากสีชมพูอ่อนของเขา ลงสู่เส้นผมยาวที่กระจายอยู่เหนือกระดูกไหปลาร้า ผ้าห่มบางเพียงคลุมถึงช่วงอก ทำให้บางส่วนของร่างกายยังเผยให้เห็น มือทั้งสองของเขาก็วางอยู่นอกผ้าห่มหลินถิงค่อยๆ ยกมือขึ้นจับมือเขา ตั้งใจจะสอดเข้าไปใต้ผ้าห่ม แต่ปลายแขนเสื้อที่ไร้ผ้ารัดข้อมือก็เลื่อนลง เผยผิวข้อมือขาวเพียงเล็กน้อย นางยังไม่ทันได้มองให้ชัด เขาก็ดึงมือกลับไปเสียแล้วแรกเริ่ม หลินถิงนึกว่าเขาจะตื่น ทว่ากลับเป็นเพียงการขยับเล็กน้อย แสงอาทิตย์ยามอัสดงสาดเฉียงเข้ามาในห้องแม้จะไร้ความร้อนแต่ก็ทิ้งเงาไว้บนเตียงนอน หลินถิงยกมือขึ้นบังแสง เงาของนางจึงทอดลงบนร่างเขา เมื่อขยับตัว เงานั้นก็ตามไปด้วย บางคราก็ตกลงบนกายต้วนหลิงนางพลันเกิดความซุกซน ใช้สองมือทำเงารูปร่างต่างๆ เล่นอยู่ครู่หนึ่ง จนแสงอาทิตย์เลือนหายไปจากห้อง จึงหยุดลง ก่อนจะทอดสายตาไปมองเขาอีกครั้ง มองไปมองมา หลินถิงกลับ
