” หลินถิงตอบโดยไม่ลังเลครั้นกลับถึงจวน เวลาก็ยังมิได้ค่ำ หลินถิงให้ต้วนหลิงกลับไปพักผ่อน ส่วนตนเดินทอดน่องในลาน ครุ่นคิดเรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้ พอนึกไปนึกมาก็ชวนให้รำคาญใจ จึงหยิบหนังสือที่เพิ่งซื้อมาเปิดอ่านต่อไปจนยามโพล้เพล้ในจวน นอกจากพวกเขาสองคนกับบ่าวรับใช้แล้ว ยังมีเหล่าทหารคุ้มกันที่ติดตามต้วนหลิงมาจากเมืองหลวงเพียงแต่หลินถิงแทบไม่เคยพบเห็น เพราะบริเวณหลังจวนถูกแบ่งเป็นเรือนตะวันออกกับเรือนตะวันตก นางอยู่เรือนตะวันออก ส่วนพวกทหารคุ้มกันพักอยู่เรือนตะวันตกตลอดบ่ายจนถึงพลบค่ำ หลินถิงอ่านหนังสืออยู่เพียงลำพัง มิได้มีผู้ใดเข้ามารบกวน และหาได้ยินเสียงอึกทึกใดๆไม่ เพียงแต่ว่าการอ่านหนังสือติดต่อกันนานเกินไป ย่อมมีโทษอยู่บ้าง ดวงตาย่อมเมื่อยล้า หลินถิงจึงวางตำราลงข้างกายแล้วขยับมือทำท่าบริหารดวงตาอยู่ครู่หนึ่งครั้นความล้าบรรเทาลง นางจึงลุกขึ้น เดินเข้าห้องไปหาต้วนหลิง ผลักบานประตูเข้าไปกลับพบว่าเขายังมิได้ตื่นนางเกรงว่าตนจะทำเสียงรบกวน จึงผ่อนฝีเท้าตั้งใจจะถอยออกไป แต่เพียงก้าวได้ไม่กี่ก้าวก็ชะงัก แล้วหันกลับมาอีกครั้งยามนี้ย่างเข้าสู่ห้วงสนธยา อุณหภูมิในเมืองอันเฉิงเย็นลงกว่ากลางวัน ต้วนหลิงถอดอาภรณ์ชั้นนอก เหลือเพียงอาภรณ์ชั้นในสีชาดเอนกายบนเตียงนอน มิได้ห่มผ้าห่ม หลินถิงคิดจะหยิบผ้าบางขึ้นมาคลุมให้ นางโน้มกายลง มือค่อยๆล้วงไปด้านในเตียงนอน ดึงผ้าห่มบางออกมาแล้วคลุมลงบนร่างเขาไ
