ไปพลางรอให้ฝนซาก่อนค่อยกลับองครักษ์เสื้อแพรสองนายที่รับหน้าที่คุ้มครองนางในวันนี้สวมเพียงชุดสามัญ มิได้แต่งเต็มยศ จึงมิได้สะดุดตาผู้คนมากนัก หรืออย่างน้อยก็มิได้สะดุดตาจนเกินไปแต่กระนั้น…ด้วยรูปร่างล่ำสันหลังตรงเอวคอดตามแบบผู้ฝึกยุทธ์ และรูปโฉมที่ล้วนไม่ต่างจากผู้บัญชการต้วนหลิงองครักษ์ทั้งสองแม้จะเพียงยืนนิ่งอยู่หน้าประตูหอหนังสือ ก็มิอาจเลี่ยงสายตาสาวน้อยคุณหนูที่เดินผ่าน บางนางถึงกับกล้าเอ่ยปากทักสององครักษ์ถูกล้อมจนออกอาการรำคาญใจ แต่ก็ไม่อาจใช้กำลังผลักไส ได้แต่ทอดสายตาขอความช่วยเหลือมาทางหลินถิง“คุณหนูขอรับ…”พวกเขาไม่เผยฐานะที่แท้ว่าเป็นองครักษ์หลวง จึงเอ่ยเรียกนางดังเช่นบ่าวคนสนิท หลินถิงเพียงเงียบ “……” ในที่สุดนางก็อดมิได้ ต้องก้าวเข้าช่วยแก้สถานการณ์ให้ฝนในครานี้ตกหนักยาวนาน จนกระทั่งล่วงเข้ายามโพล้เพล้จึงเริ่มซาลง หลินถิงอุ้มหนังสือออกจากหอหนังสือวางเก็บไว้บนรถม้าแล้ว พลันนึกถึงต้วนหลิงขึ้นมาได้ หากแวะอ้อมไปรับเขากลับพร้อมกันก็คงจะดี นางจึงสั่งให้สารถีขับรถตรงไปยังศาลาว่าการถึงหน้าศาลา หลินถิงกางร่มก้าวลงไป เอ่ยถามนายประตูว่า “ท่านต้วนกลับแล้วหรือยัง?”นายประตูขมวดคิ้ว “แม่นางเป็นผู้ใดหรือ?”ยังไม่ทันที่นางจะเอ่ยตอบ บานประตูใหญ่ของศาลาก็ค่อยๆ เปิดออก ม่านฝนบางราวผ้าพลันถูกแหวกออก และร่างสูงในชุดขุนนางก็ปรากฏตัวก้าวออกมา แรกนั้นเขามิได้เงยหน้ามองตรง เพียงเอียงศีรษะฟังคำรายงา
