บอย่างตะกุกตะกัก “ออกจากโรงน้ำชา เลี้ยวขวา จากนั้นเลี้ยวอีกคราหนึ่ง เดินตรงไปก็ถึงหอชมบุปผาที่พวกข้ากล่าวแล้ว”หลินถิงก้าวยาวเร่งฝีเท้าไปทันที ต้วนหลิงที่ได้ยินคำพูดเมื่อครู่ ก็ก้าวมาขวางนางไว้ “เจ้าจะไปหาคุณชายเซี่ยหรือ?”พอคิดถึงเนื้อเรื่องที่หลิงอวี่กับเซี่ยจื่อม่อจะกลับมาคืนดีกัน หลินถิงก็ยิ่งโกรธจนแทบระเบิด กำหมัดแน่น เอ่ยเรียกชื่อเต็มอย่างไม่เกรงใจ “ใครใช้ให้เซี่ยจื่อม่อลับหลังหลิงอวี่ไปหอชมบุปผาดื่มสุราเล่า ข้าจะต้องสั่งสอนเขาให้เข็ด!”ต้วนหลิงเป็นผู้เผชิญเหตุได้อย่างสุขุมเยือกเย็นเสมอ เขาเพียงใช้ความนุ่มนวลปกปิดน้ำเสียง “แต่เขามิได้มีพันธะหมั้นหมายกับหลิงอวี่ สิ่งที่คุณชายเซี่ยทำ มิได้เกี่ยวข้องกับนาง และยิ่งไม่เกี่ยวข้องกับสกุลต้วน”หลินถิงบัดนี้ไม่เพียงทำเพื่อภารกิจ แต่ยังเพื่อหลิงอวี่ด้วย “ข้าไม่สน ข้าจะต้องไปสั่งสอนเขา”“ไปสั่งสอนแทนหลิงอวี่หรือ?”“ไม่เช่นนั้นเล่า” หากมิใช่เพราะภารกิจและเพราะหลิงอวี่ หลินถิงไม่มีวันอยากข้องเกี่ยวกับเซี่ยจื่อม่ออีกแม้เพียงน้อย นางรังเกียจผู้นั้นนักต้วนหลิงเห็นว่านางตัดสินใจเด็ดขาด จึงมิได้รั้งไว้ เพียงติดตามนางไปยังหอชมบุปผา หลังจากทั้งสองจากไป จินอันไจ้ที่ซ่อนตัวอยู่ในมุมมืดของโรงน้ำชาก็ปรากฏกาย เขามอบเงินให้แก่ชายที่พูดจาในลักษณะซุบซิบนินทาเมื่อครู่คนธรรมดาจะไปรู้ตำแหน่งที่แน่นอนของเซี่ยจื่อม่อได้อย่างไร-แท้จริงแล้วจินอันไจ้เห็นต้วนหลิงอยู่เ
