ไปถึงโรงน้ำชาก่อนยามเที่ยงได้หรือไม่? เพราะคนเล่าเรื่องเมื่อวานจะเริ่มเล่าตอนยามเที่ยง”ต้วนหลิงเหลียวมามองนาง แววตาเหมือนกำลังคิดบางอย่าง “ย่อมได้ การฟังเรื่องเล่าตั้งแต่ต้นจนจบนั้นย่อมดีที่สุด หากฟังเพียงครึ่ง ต่อให้เล่าดีเพียงใด ก็มิอาจเข้าใจความได้ถ่องแท้ ความรื่นรมย์ก็ย่อมพร่องลง”โรงเตี๊ยมในเมืองอันเฉิงหาได้ด้อยกว่าโรงเตี๊ยมในเมืองหลวง บางสิ่งบางอย่างกลับทำได้ดีกว่าเสียอีก เช่นราคามิสูงนัก แต่คุณภาพเลิศล้ำ-นี่คือความรู้สึกแรกของหลินถิงเมื่อก้าวเข้าไปชาวเมืองหลวงมีอัธยาศัยเปิดกว้าง แต่ชาวเมืองอันเฉิงนั้นยิ่งกว่า อีกทั้งยังมีน้ำใจไมตรีอบอุ่น ยามที่หลินถิงนั่งชมการแสดงอยู่เบื้องล่าง บรรดาผู้แสดงยังลงมาสนทนาเล่นกับนาง ถึงกับมีก็สาวงามมอบดอกไม้ให้นางหนึ่งดอก ทว่าดอกไม้นั้นยังไม่ทันได้อุ่นในมือ กลับไปอยู่ในมือของต้วนหลิงเสียแล้วเหตุเริ่มจากที่นางเห็นเขามองดอกไม้นั้นอยู่ จึงคิดว่าเขาคงชอบ จึงยื่นให้-ดอกไม้เพียงดอกเดียว หาใช่ทองคำอัญมณีอันใด แต่ไม่รู้เหตุใด ครั้นเห็นต้วนหลิงก้มลงดมกลิ่นดอกไม้ หลินถิงกลับนึกถึงเหตุเมื่อคืนขึ้นมาเมื่อคืน…นางดึงต้วนหลิงออกมาจากชายกระโปรงตน สิ่งแรกที่เห็นคือใบหน้าที่งามยิ่งกว่าดอกไม้ ริมฝีปากยังเปื้อนสิ่งที่เป็นของนางเอง กลิ่นหวานปนคาวแผ่วเบาแท้จริงแล้ว ครานั้นนางก็สามารถห้ามเขาได้-เพียงในขณะเขาก้มลงจุมพิต แต่หลินถิงกลับคิดถึงความจริงที่ว่าทั้งคู่แต่งงานกั
