ก้าอี้เตี้ยริมหน้าต่าง แล้วหลับไปโดยไม่รู้ตัวในห้วงนิทราอันเลือนราง หลินถิงรู้สึกคล้ายมีคนมาอุ้มนางขึ้น แม้จะพยายามฝืนลืมตา แต่เปลือกตาก็หนักอึ้งกระทั่งได้กลิ่นไม้หอมจากกายของบุรุษ นางจึงไม่รู้ตัวเอื้อมมือจับแขนของเขาไว้ จมูกน้อยสูดกลิ่นอย่างพึงใจ กลิ่นนั้นพลันเลือนหายไปเมื่อเขากำลังจะวางนางลง หลินถิงยกมือคว้าข้อมือของเขาเอาไว้ ต้วนหลิงกำลังจะช่วยถอดรองเท้าให้นาง แต่เมื่อถูกจับไว้ ก็กลับมานั่งข้างเตียงอีกครั้งก่อนกลับมา เขาได้ชำระร่างกายและเปลี่ยนอาภรณ์ใหม่ กลิ่นเลือดจึงมลายหายสิ้น เหลือเพียงกลิ่นหอมจางของไม้จันทน์ นางกลับโผเข้ากอดต้วนหลิงไว้แน่น ใบหน้าซุกอกเขาโดยมิรู้ตัว สองมือโอบรัดเอวเขาไว้แนบแน่น“ต้วนหลิง…” นางเรียกเขาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา
