ึงก้มหน้าลงอีกครั้ง ใช้ปลายนิ้วนวดคลึงเส้นผมอย่างตั้งใจ ปลายนิ้วขยับลึกไปตามหนังศีรษะ ช่วงใกล้ใบหู น้ำสบู่ไหลผ่านไปด้านหลังอย่างเลี่ยงไม่ได้ ต้วนหลิงใช้มือเช็ดออก ซึ่งปลายนิ้วเขาก็ลากผ่านหลังใบหูนางไปด้วย หลินถิงเผลอคิดถึงภาพตอนเขาเคยจูบใบหูนาง-ความรู้สึกในตอนนั้นผุดขึ้นมาในใจอย่างห้ามไม่ได้ที่ผ่านมาทั้งสองเคยแนบชิดกันไม่น้อย แม้เพียงสัมผัสเล็กน้อย ก็สามารถเรียกความทรงจำเหล่านั้นให้ย้อนกลับมาอีกครั้ง ร่างนางพลันเกร็งขึ้นเล็กน้อย ทว่าต้วนหลิงดูเหมือนจะมิได้สังเกตความผิดปกตินั้นหลังจากเช็ดฟองที่หลังใบหูเสร็จ ก็ยังคงสระผมให้นางต่อไปอย่างใจเย็น เมื่อสระรอบแรกเสร็จ เขาก็ล้างฟองออกถึงสามครั้ง ระหว่างที่แตะผมตรงหน้าผาก ปลายนิ้วเขาเฉียดผ่านหน้าผากนาง ทิ้งหยดน้ำไว้เล็กน้อย หลินถิงยกมือขึ้นจะเช็ด แต่กลับชนกับมือของต้วนหลิงที่เอื้อมมาจะเช็ดให้นางพอดี เขาโอบนิ้วนางไว้อย่างแผ่วเบา ก่อนจะเป็นฝ่ายเช็ดน้ำเหล่านั้นออกจากหน้าผากให้นาง“เสร็จแล้ว”ต้วนหลิงรวบผมที่เปียกโชกของนางขึ้น แล้วใช้ผ้าฝ้ายเนื้อละเอียดห่อไว้ หลินถิงลุกขึ้นนั่ง “ขอบคุณท่านมาก”ต้วนหลิงไม่ได้รีบเช็ดน้ำออกจากมือตน ยังคงยืนข้างนางเอ่ยเสียงเรียบ “ผมเจ้าสกปรกก็เพราะข้า ข้าสระให้ ก็สมควรอยู่แล้ว”เพราะร่างกายของเขานั้นสูญเสียการควบคุมต่อหน้านางไปหมดสิ้น หลินถิงไม่ได้พูดตอบอะไรอีก นางเดินไปยืนที่ริมหน้าต่าง ใช้สายลมช่วยเป่าผมให้แห้งวันนี้เ
