หลินถิงรู้สึกราวกับปลายหูของตนถูกอสรพิษเลื้อยเลียผ่าน อันตรายร้ายแรงแฝงอยู่ในความลุ่มหลง หากแต่นำพาความหฤหรรษ์ที่มิอาจปฏิเสธ คล้ายสายฝนบางเบาที่ชุ่มชื่นโดยไร้เสียงคะนอง ค่อยๆ กลืนกินเขตแดนของนางอย่างแนบเนียน จนสุดท้ายนางก็ปรับตัวรับได้โดยไม่รู้สึกขัดขืนปลายลิ้นของอสรพิษนั้นลากผ่านสันใบหูของหลินถิง ชอนไชอย่างละเอียดอ่อน ดูดกลืนหยาดน้ำที่หลงเหลือหลังการอาบน้ำไปจนสิ้น เหลือไว้เพียงกลิ่นหอมอ่อนของไม้หอมเฉินเซียงที่ยังคงกรุ่นหลินถิงอดมิได้ที่จะบิดผ้าฝ้ายในมือแน่น อยากจะเงยหน้าขึ้นมองต้วนหลิง แต่เขากลับผละออกไปเสียก่อน นางผ่อนลมหายใจออกเบาๆ อย่างโล่งอก หากแต่ลึกในใจกลับคล้ายมีบางสิ่งว่างเปล่า……คลุมเครือ……ยากจะเอื้อนเอ่ยไม่ทันตั้งตัว ริมใบหูข้างขวาของนางก็ถูกเขาจุมพิต……อย่างอ่อนโยน ลิ้นไล้ไปดั่งเมื่อครู่ ดูดซับหยาดน้ำบนผิวออกจนหมดสิ้น คล้ายผู้หลงทางในทะเลทรายอันร้อนระอุที่พบหยาดน้ำเพียงหยดเดียวก็ประคับประคองไว้ดั่งของล้ำค่าด้วยเพราะต้วนหลิงจุมพิตจากด้านหลัง หน้าอกเขาแนบเข้ากับแผ่นหลังของนางโดยตรง ทั้งสองต่างก็มีเพียงอาภรณ์บางเบาห่อหุ้ม ร่างกายที่แนบกันนั้นจึงแทบไม่ต่างจากเนื้อแนบเนื้อ อุณหภูมิจากตัวเขาร้อนจัด กล้ามเนื้อบางเบาพอเหมาะพอควรในที่สุดหลินถิงก็เงยหน้าขึ้น หันไปทางขวาเพื่อมองบุรุษผู้กำลังจุมพิตใบหูของตน ทว่าก่อนที่ผมยาวจะถูกปัดออกใบหน้าทั้งหมดก็ยังคงถูกบดบังจนสายตามิอาจลอดผ่านขณะ
