นี้ได้อย่างไร? เพราะการสระผมให้ตนเอง กับการสระให้ผู้อื่นนั้น……ย่อมแตกต่างกันโดยสิ้นเชิงหลินถิงแย้มยิ้มบาง “มิได้ไม่เหมาะดอก……” เพียงแต่ในใจยังแอบกลัวว่าเขาอาจเผลอเอานิ้วจิ้มตานาง หรือเผลอให้ฟองสบู่ไหลเข้าเบ้าตาเท่านั้นเองต้วนหลิงประคองนางไปยังเก้าอี้ยาวข้างหน้าต่างให้นอนเอนลง แล้วจึงยกอ่างน้ำไปวางด้านหลัง ในน้ำอุ่นนั้นมีการใส่เครื่องหอมบดละเอียด พอผมนางจุ่มลงไป กลิ่นหอมอ่อนๆ ของมันก็กลบกลิ่นดอกสือหนานที่เคยติดอยู่ก่อนหน้านั้นได้อย่างมิดชิดต้วนหลิงหยิบเมล็ดสบู่มาถูให้เกิดฟอง พลางลูบไล้ลงบนเส้นผมของนาง มือค่อยๆ ขยี้เบาๆ อย่างละเอียด ฟองสบู่ไหลจากปลายนิ้วลงไปตามแนวผม หลินถิงพอนอนลงแล้วก็รีบหลับตาปี๋ ราวกับกลัวว่าเปลือกตาจะโดนทำร้ายเสียอย่างนั้น ทว่าต้วนหลิงกลับสระผมให้นางด้วยความอ่อนโยนเกินคาด ทั้งฟองสบู่ทั้งน้ำ ล้วนไม่กระเด็นเข้าไปในตานางแม้แต่น้อยหลินถิงครุ่นคิดอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ ลืมตาขึ้น พอเห็นใบหน้าของเขาอยู่ตรงเหนือศีรษะนาง ใกล้กันจนแทบจะรับรู้ถึงลมหายใจ-ก็เผลอมองตาค้าง ต้วนหลิงมองเส้นผมยาวของนาง แล้วสายตาก็เลื่อนขึ้นสบกับดวงตากลมโตที่กำลังมองเขาอยู่ มือที่กำลังสระผมหยุดชะงักลง ฟองสบู่ยังคงหยดจากฝ่ามือไม่ขาดสาย“ข้าทำให้เจ้ารู้สึกไม่สบายหรือ?”หลินถิงหลบตา “ข้ารู้สึกสบาย……”พูดไปแล้วกลับรู้สึกว่าคำนี้ฟังดูคลุมเครือ จึงรีบเสริม “ท่านสระผมให้อย่างสบายมาก”ต้วนหลิงได้ยินดังนั้น จ
