อลง เสียงต่ำ “เจ้ายินดีหรือไม่?”หลินถิงพลันเข้าใจ ต้วนหลิงดูเหมือนจะ……เชื่อใจนางอย่างยิ่ง ไม่ระแวงว่านางจะทำอันตรายต่อเขาแม้แต่น้อยบุรุษผู้นี้ที่มักระแวงไปเสียทุกเรื่อง-กลับเปิดช่องให้แก่นางแต่เพียงผู้เดียว หลินถิงกระดิกปลายนิ้วเบาๆ ในที่สุดก็ตัดสินใจใช้วิธีเดียวกับที่เคยใช้ในหอหมิงเยว่-นั่นคือใช้ มือครั้งแรกย่อมเคอะเขิน ครั้งที่สองย่อมคุ้นชินขึ้น เพียงแต่ผมนางที่สยายลงมาตอนก้มตัว เผลอเปียกน้ำเข้า ต้วนหลิงจึงหยิบผ้าเช็ดหน้ามาช่วยเช็ดให้พลางก้มหน้าลงราวรู้สึกผิด “ขอโทษ”นางรับผ้ามาเช็ดเอง ต้วนหลิงมองเส้นผมยาวของนางที่ยังชุ่มน้ำอยู่ เอ่ยขึ้นเบาๆ “อีกเดี๋ยวข้าจะสระผมให้เจ้า”“ท่านจะสระผมให้ข้าหรือ?”“อืม”ต้วนหลิงพูดอย่างไร ก็ทำอย่างนั้น-หลังจากนั้นเขาก็ลุกออกไปเก็บของ แล้วถืออ่างน้ำกลับเข้ามาด้วยตนเองระหว่างที่เขาออกไปนำน้ำ หลินถิงก็จัดแจงตัวเองเรียบร้อย กำลังใช้ผ้าเช็ดผมอยู่พอดี“ท่านคิดจะสระผมให้ข้าจริงหรือ?”ในยุคปัจจุบัน หลินถิงเคยไปที่ร้านทำผมให้ช่างสระให้บ้าง แต่พอหลุดเข้ามาอยู่ในโลกนิยายโบราณนี้-ก็มีเพียงสาวใช้และหลี่จิงชิวเท่านั้นที่ช่วยสระให้ อีกอย่างที่เหลือ……ก็นางทำเองทั้งหมดต้วนหลิงเอื้อมมือแตะเรือนผมยาวของนาง “ข้าสระผมให้เจ้า……มีอันใดไม่เหมาะหรือ?”เขาเป็นบุรุษในยุคโบราณ แถมยังเติบโตมาอย่างผู้สูงศักดิ์ตั้งแต่เยาว์วัย เป็นถึงขุนนางยศใหญ่แห่งกองกำลังพิเศษจะยอมลงมือสระผมให้นางเช่น
