า เจ้าจะไปฝึกวรยุทธ์ก็ไปเถิด”หลินถิงออกไปฝึกวรยุทธ์ในลาน เพียงครู่เดียวก็เหงื่อโซมกาย***ต้วนหลิงล้างหน้าล้างตาเสร็จ สวมอาภรณ์เรียบร้อย ยืนอยู่ริมหน้าต่างชมการฝึกของนาง ทุกกระบวนท่าที่นางออกล้วนคล้ายมีเงาของจินอันไจ้เจืออยู่ยามฟ้าสว่างดี ต้วนหลิงย้ายตัวมานั่งอ่านหนังสือบนตั่งหล่อฮั่น ส่วนหลินถิงใช้ผ้าเช็ดเหงื่อแล้วจึงกลับเข้าห้องไปอาบน้ำ หลังสวมใส่อาภรณ์เรียบร้อย สาวใช้ก็มาเคาะประตูแจ้งว่าต้วนซินหนิงมาเยือนหลินถิงเปิดประตูออกไปพบต้วนซินหนิงทันที ต้วนซินหนิงที่ยืนอยู่ด้านนอกพอได้ยินเสียงเปิดประตูก็เงยหน้าขึ้นเห็นหลินถิงเพิ่งอาบน้ำเสร็จ อีกทั้งยามนี้ยังเป็นยามเช้า นางก็ไม่รู้ไปคิดถึงอันใด ใบหน้าถึงได้แดงระเรื่อ เอ่ยติดอ่างว่า“ข้า……ข้ามาผิดเวลาใช่หรือไม่?”หลินถิงเห็นใบหน้าของอีกฝ่ายขึ้นสี ก็เดาออกในทันทีว่าเข้าใจผิดอันใดเข้าแล้ว จึงตอบด้วยน้ำเสียงเรียบง่ายว่า“ไม่ผิดเวลาเลย เจ้ามาได้เวลาพอดี ข้าเพิ่งฝึกวรยุทธ์เสร็จ ยังว่างอยู่ มีอะไรก็ว่ามาเถิด”เพียงคำเดียวก็ลบล้างความเข้าใจผิดได้สิ้น ต้วนซินหนิงรู้ว่าตนคิดมากไปเอง ใบหน้าจึงแดงยิ่งกว่าเดิม ก่อนจะยื่นหน้าไปกระซิบถ้อยคำสองสามประโยคใกล้หูหลินถิงเมื่อฟังจบ ใบหน้าของหลินถิงก็เปลี่ยนสีทันที คว้ามือของต้วนซินหนิงไว้ แล้วพานางหลบออกจากสายตาสาวใช้เดินตรงไปยังนอกเรือน เพราะรู้ว่าต้วนหลิงมีประสาทการได้ยินเป็นเลิศ หากอยู่ใกล้เกินไปอาจถูกเขาได้ยิน จ
