าจากช่วงเอวจนถึงอก“เหตุใดจู่ๆ ถึงมอบสิ่งนี้ให้ข้าเล่า?” นางถามด้วยน้ำเสียงแผ่วเบามือของต้วนหลิงคลายออกอย่างเชื่องช้า “เจ้ามิใช่ชอบกลิ่นนี้หรือ?”หลินถิงนึกในใจว่านางชอบก็จริง แต่ยามเขากล่าวออกมาเช่นนี้……ไฉนถึงรู้สึกราวกับแฝงความนัยบางอย่างอยู่?หรือว่านางคิดมากไปเอง……นางยกนิ้วแตะถุงหอมเบาๆ ปลายนิ้วก็พลันอวลด้วยกลิ่นหอมจรุงทันที เป็นกลิ่นที่ดูราวกับจะพันธนาการหัวใจคนนางเหลือบตามองขนนกขาวที่ปักอยู่บนถุงนั้น ก่อนจะสูดลมหายใจเบาๆ กลิ่นจันทน์หอมจรุงชัดเจนเหลือเกิน“อืม……ข้าชอบกลิ่นนี้ หอมดีนัก”พวกเขาอยู่ที่หอหลิงหลงตลอดช่วงเช้า จนถึงยามเที่ยงจึงได้ออกมา ทว่าเพียงก้าวออกจากประตูได้ไม่ทันไรบรรดาองครักษ์ในเครื่องแบบองครักษ์เสื้อแพรก็มาหาต้วนหลิงอย่างเร่งร้อน บอกว่ามีราชการด่วนที่ต้องให้เขาไปยังกรมบัญชาการเหนือเพื่อจัดการทันทีเรื่องบางเรื่อง แม้ต้วนหลิงจะมิได้เข้าเวรในวันนั้นก็สามารถปล่อยผ่านได้ ทว่าเรื่องนี้เป็นข้อราชการเร่งด่วนที่เขาเคยกำชับไว้กับองครักษ์เสื้อแพรว่า หากมีเบาะแสต้องรีบมาแจ้งทันทีองครักษ์เสื้อแพรแม้รู้ว่าต้วนหลิงเพิ่งเข้าพิธีสมรส และกำลังอยู่ในช่วงพักร้อน ก็ยังจำต้องมารายงาน หลินถิงยืนอยู่ด้านข้าง ฟังการสนทนาโดยมิได้ใส่ใจนัก เตรียมใจจะกลับจวนเพียงลำพังอยู่แล้ว แต่ไม่คาดว่าต้วนหลิงจะเอ่ยขึ้นว่า“เจ้าจะไปกรมบัญชาการเหนือกับข้าด้วยหรือไม่? อีกเพียงหนึ่งเค่อเราก็กลับจวนแล้ว”“ให้ข้า
