ว้“ท่านรอให้ข้าแต่งตัวเสร็จ แล้วไปที่ห้องหนังสือด้วยกันมิได้หรือ?” ตอนนี้ยังไม่ครบหนึ่งเค่อ เขาควรอยู่กับนางให้ครบเวลาต้วนหลิงข่มกลั้นคลื่นความปรารถนาที่ซัดสาดเข้ามาอีกระลอกเอาไว้แน่น “เจ้าคิดจะไปที่ห้องหนังสือกับข้า?”“อืม” นางพยักหน้าเขายังคงก้าวเดินต่อไป เปิดประตูห้องออก “เจ้าค่อยเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เสร็จ แล้วตามไปหาข้าที่ห้องหนังสือก็พอ”หลินถิงกำชายเสื้อแน่น มิรู้ว่าควรจะรีบแต่งตัวแล้ววิ่งตามเขาไป หรือจะนอนต่ออย่างที่เป็นอยู่ดี แต่หากเขาไปแล้ว การนอนรอก็ไร้ความหมาย“ท่านจะรีบร้อนอะไรนัก? รอข้าอีกเพียงครู่เดียวก็ได้ ข้าจะรีบให้เร็วที่สุด”ขอแค่รออีกครึ่งเค่อเท่านั้นก็พอแล้ว ต้วนหลิงมิยอมผ่อนปรน “ข้ารอเจ้าอยู่ที่ห้องหนังสือ”กล่าวจบก็ออกจากห้องไป นางยังมิทันได้พูดอะไรเลยด้วยซ้ำ ภายในห้องเหลือเพียงหลินถิงผู้เดียว นางจึงจำต้องยอมรับชะตากรรม สวมเสื้อชั้นในตัวที่เขาเพิ่งนำมาให้ แล้วจึงสวมชุดใหม่ทับ ก่อนจะแหวกม่านลงจากเตียงต้วนหลิงเร่งรีบไปจัดการเรื่องใดกันแน่ ถึงกับร้อนรนเสียจนไม่อาจรอนางเพียงครู่เดียว? หลินถิงทอดถอนใจเงยหน้าขึ้นมองฟ้า คิดแล้วก็เสียดาย ยามจะสำเร็จกลับพลาดไปเพียงก้าวเดียว แต่ช่างเถิด……ความล้มเหลวย่อมนำไปสู่ความสำเร็จ คราวหน้า……นางจะต้องทำสำเร็จให้จงได้!หลินถิงนั่งอยู่ในห้องเงียบๆ อีกครู่ มิได้รีบร้อนไปหาต้วนหลิง เขาถึงกับไม่อาจรอเพียงครึ่งเค่อ ก็แสดงว่าเรื่องนั้นย่อมสำคัญยิ
